Hoogtelijnen lezen, equidistantie en QGIS
Gepubliceerd op
Een hoogtelijn is een lijn op een kaart die punten met dezelfde hoogte boven een referentieniveau verbindt, meestal het gemiddelde zeeniveau. De verticale stap tussen twee opeenvolgende lijnen is de equidistantie (in het Engels contour interval). Die ligt tussen 1 en 2 m op een bouwplaatskaart, bij 10 of 20 m op een gewone wandelkaart en tussen 50 en 100 m voor een heel gebergte.
Loop in het echt langs een hoogtelijn en je klimt noch daalt. Steek je de lijnen over, dan ga je omhoog of omlaag. Hoe dichter de lijnen op het papier op elkaar liggen, hoe steiler de grond onder je voeten is. Heb je meteen hoogtelijnen nodig voor je eigen kaart? Teken dan op onze gratis generator voor hoogtelijnen een vak waar ook ter wereld en exporteer ze als GeoJSON, Shapefile, KML of DXF.

Wat is een topografische kaart?
Een topografische kaart is een kaart die de driedimensionale vorm en hoogte van het land op een plat vel toont met hoogtelijnen, naast rivieren, wegen, gebouwen en plaatsnamen. Standaard topografische kaartseries, zoals de USGS US Topo quadrangles, drukken hoogtelijnen bruin af, zodat het terrein zich losmaakt van het blauwe water.
Niet elke hoogtekaart is een topografische kaart. Een reliëfkaart met schaduw (shaded relief) gebruikt licht en schaduw om hellingen te suggereren, en een hypsometrische kaart kleurt hoogtebanden in, van groene dalen tot witte toppen. Pas wanneer gemeten hoogtelijnen de exacte hoogten dragen en onder de symbolen voor water, vervoer en landbedekking liggen, wordt het een topografische kaart.
Wat is een equidistantie en hoe vind je die?
De equidistantie is het hoogteverschil tussen twee aangrenzende hoogtelijnen. Op één kaartblad blijft die verticale stap overal gelijk: bij een equidistantie van 20 m betekent het oversteken van één lijn altijd 20 m hoogtewinst of hoogteverlies, of de lijnen nu 500 m uit elkaar liggen in een vlakte of 20 m op een klif.
Om de equidistantie op een gepubliceerde kaart te vinden, kijk je eerst in de kaartrand. Op USGS quadrangles staat de equidistantie altijd net onder de schaalbalk in de legenda onderaan.
Is de rand afgesneden, dan reken je de equidistantie uit de lijnen op de kaart zelf uit:
- Zoek twee aangrenzende dikkere, gelabelde hoogtelijnen (de indexlijnen).
- Trek het lagere hoogtecijfer af van het hogere.
- Deel dat verschil door 5, want tussen twee indexlijnen liggen vier dunne tussenlijnen, dus vijf stappen.
Staat er bijvoorbeeld 1.500 m bij een dikke lijn en 1.600 m bij de volgende dikke lijn omhoog, dan is het hoogteverschil 100 m. Deel 100 m door 5 stappen en de equidistantie is 20 m.
Indexlijnen, tussenlijnen, hulphoogtelijnen en depressielijnen
Topografische kaarten gebruiken vier lijnstijlen om steile hellingen leesbaar en vlak terrein gedetailleerd te houden.
| Type hoogtelijn | Uiterlijk | Wat het betekent |
|---|---|---|
| Indexlijn | Dikke ononderbroken lijn, af en toe onderbroken voor een hoogtecijfer | Elke vijfde lijn (bijvoorbeeld elke 100 m bij een equidistantie van 20 m), zodat je hoogten snel kunt aflezen |
| Tussenlijn | Dunne ononderbroken lijn zonder label | De vier gewone lijnen tussen twee indexlijnen, op de equidistantie van de kaart |
| Hulphoogtelijn | Dunne gestreepte of gestippelde lijn | Op de helft of een kwart van de gewone equidistantie getekend in vlak terrein, waar gewone hoogtelijnen te ver uit elkaar liggen (de Japanse GSI tekent ze op 1:25.000-kaarten om de 5 m of 2,5 m) |
| Depressielijn | Gesloten lus met korte streepjes (haken) aan de binnenkant | Een kuil, dolines of krater waar de grond binnen de lus daalt; de streepjes wijzen naar binnen en bergafwaarts |
Gebruikelijke equidistantie per kaartschaal
Kaartmakers kiezen de equidistantie op basis van twee zaken: de kaartschaal en hoe steil het terrein is. Hoe kleiner de schaal en hoe steiler het gebergte, hoe groter de equidistantie moet zijn, zodat de bruine lijnen niet samensmelten tot een onleesbare band.
| Kaartserie | Schaal | Equidistantie |
|---|---|---|
| USGS US Topo / 7,5-minuten quadrangle (VS) | 1:24.000 | 10 ft (3 m) in vlak terrein, 100 ft (30 m) of meer in steil gebergte |
| USGS 30 × 60-minuten quadrangle (VS) | 1:100.000 | 5, 10, 20 of 50 m, afhankelijk van het reliëf |
| IGN TOP 25 (Frankrijk) | 1:25.000 | 5 m in vlakten, 10 m in gebergte, plaatselijk 20 m |
| Swisstopo landeskaart (Zwitserland) | 1:25.000 | 10 m op het Zwitserse Plateau en in de Jura, 20 m in de Alpen |
| Swisstopo landeskaart (Zwitserland) | 1:50.000 | 20 m |
| Swisstopo landeskaart (Zwitserland) | 1:100.000 | 50 m |
| GSI basis topografische kaart (Japan) | 1:25.000 | 10 m, met indexlijnen om de 50 m |
| GSI topografische kaart (Japan) | 1:50.000 | 20 m, met indexlijnen om de 100 m |
Als je zelf hoogtelijnen maakt in GIS of CAD, gebruik dan een van deze drie gangbare bereiken:
- 1 tot 2 m (3 tot 6 ft): bouwplaatsen, afwateringsplannen, tuinen en grondwerk, op basis van LiDAR of een terreinopmeting.
- 10 tot 20 m (30 tot 65 ft): dal- en wandelkaarten.
- 50 tot 100 m (160 tot 330 ft): regionale kaarten en hele gebergten.
Kies geen equidistantie die veel fijner is dan je hoogtegegevens kunnen oplossen. Wie 1 m-hoogtelijnen trekt uit een wereldwijd raster van 30 m, tekent de trapjesruis van de pixels en geen echte terreinkenmerken.
Hoe lees je hoogtelijnen op een kaart?
Op een hoogtelijnenkaart lees je vier dingen af: hoe ver de lijnen uit elkaar liggen, of ze tot lussen sluiten, welke kant ze op buigen in dalen en op ruggen, en of ze streepjes hebben.

De afstand tussen de lijnen geeft de helling
Lijnen die dicht bij elkaar liggen betekenen steil terrein. Lijnen die ver uit elkaar liggen betekenen een zachte of vlakke helling. Lijnen op gelijke afstand van elkaar langs een heuvel betekenen een gelijkmatige, constante helling. Liggen de lijnen onderaan de heuvel dicht opeen en lopen ze bovenaan uit elkaar, dan is de heuvel convex (steil aan de voet, afgerond bovenop). Beginnen ze onderaan wijd en staan ze bij de top dicht opeen, dan is de helling concaaf.
Met twee formules reken je die afstand om naar een exacte helling:
- Helling in procent (%) = (equidistantie / horizontale afstand tussen twee lijnen) × 100
- Hellingshoek in graden = arctan(equidistantie / horizontale afstand)
We hebben dit op 16 november 2026 gemeten op Mount St. Helens in de staat Washington. We trokken hoogtelijnen van 20 m uit de Copernicus DEM GLO-30 in WGS 84 / UTM-zone 10N en sneden een noord-zuidprofiel van 8,4 km, van de zuidelijke flank (869 m) over de kraterrand (2.529 m op onze doorsnede) tot in de opengebroken krater:
| Deel van de vulkaan | Equidistantie | Horizontale afstand tussen lijnen | Hellingspercentage (%) | Hellingshoek |
|---|---|---|---|---|
| Zuidelijke onderste flank (markering 4) | 20 m | ~141 m | 14% | ~8° |
| Binnenwand van de krater (markering 3) | 20 m | ~21 m | ~97% | ~44° |
De USGS-gegevens laten zien waarom de noordelijke helft van de kegel er opengesneden uitziet: vóór de uitbarsting van 18 mei 1980 reikte de symmetrische top tot 2.950 m (9.677 ft). De aardverschuiving en de explosie verlaagden het hoogste punt tot 2.549 m (8.363 ft) en lieten een hoefijzervormige krater achter die open ligt naar het noorden. In ons venster met een raster van 30 m leest de hoogste cel 2.530 m, omdat een cel van 30 m de scherpe kraterrand middelt met de afgrond ernaast. Wil je de hoogte van een willekeurig punt controleren, of een lijn tekenen en een profiel zoals A naar B krijgen zonder desktopsoftware? Gebruik dan onze gratis hoogtemeter.
Gesloten lussen markeren een heuvel of een depressie
Concentrische gesloten lussen betekenen een top of heuvel: elke kleinere lus binnenin ligt één equidistantie hoger dan de lus eromheen. Bij markering 1, ten westen van de hoofdkegel, klimmen de lussen tot de kleinste ring een lokale top van 1.478 m omsluit.
Heeft een gesloten lus korte streepjes naar binnen (haken), dan daalt de grond binnen de ring in plaats van te stijgen. Dat wijst op een vulkaankrater, een doline of een groeve.
De V-regel voor dalen en ruggen
Wanneer een hoogtelijn een beek of rivierdal kruist, buigt ze in een V-vorm waarvan de punt stroomopwaarts wijst, naar grotere hoogte. Dat is de V-regel. Je ziet op een hoogtelijnenkaart welke kant het water op stroomt, ook als de blauwe rivierlijn ontbreekt: water stroomt altijd uit de open kant van de V, loodrecht op de hoogtelijnen. Bij markering 2, op de zuidflank van Mount St. Helens, buigen de lijnen in V-vormen die het dal op wijzen, naar de top.
Lijnen die in U-vormen of zachtere V-vormen bergafwaarts buigen, naar lagere hoogte, markeren een rug of uitloper die van de berg naar beneden loopt.
De regels die hoogtelijnen nooit breken
- Hoogtelijnen kruisen elkaar nooit. Eén punt op de grond heeft maar één hoogte. De enige uitzondering is een overhangende klif, waar een lagere hoogtelijn onder de rotswand erboven doorloopt.
- Hoogtelijnen splitsen of vertakken nooit. Twee lijnen kunnen alleen langs een verticale rotswand elkaar raken en samenvallen tot één lijn.
- Elke hoogtelijn is een gesloten lus. Sluit ze niet tot een ring binnen het kaartkader, dan loopt ze door tot de rand van het kaartkader en sluit ze ergens buiten het blad.
Waar komen hoogtelijnen tegenwoordig vandaan?
Kaartmakers tekenden hoogtelijnen vroeger op basis van veldopnames en later van overlappende luchtfoto's. Tegenwoordig worden de meeste hoogtelijnen door software getraceerd uit een digitaal hoogtemodel (DEM), een raster waarin elke cel een hoogte bevat.
Voor wereldwijde projecten is de Copernicus DEM GLO-30 een gangbare keuze. Dat model is gemaakt door de European Space Agency en Airbus uit TanDEM-X-radarmissies die tussen 2011 en 2015 zijn gevlogen. Het dekt alle landgebieden met 1 boogseconde (ongeveer 30 m pixelgrootte) en is gratis te lezen uit de AWS Open Data Registry. Onze gids over gratis DEM-downloads voor QGIS vergelijkt vier gratis modellen van 30 m met een LiDAR-terreinmodel en laat zien waar je elk model downloadt.
Hoe maak je hoogtelijnen in QGIS?
In QGIS voert de ingebouwde tool Contour het GDAL-algoritme gdal_contour uit om vectorlijnen door elk hoogteraster te trekken. Volg de QGIS-documentatie over GDAL raster extraction of deze vier stappen:
Laad een DEM in je project
Sleep je hoogteraster (GeoTIFF) naar het QGIS-canvas. Controleer de verticale eenheden van de DEM: de meeste wereldwijde en nationale rasters slaan hoogten op in meters, ook als het horizontale CRS in graden is (
EPSG:4326).Voer Raster > Extraction > Contour uit
Open Raster > Extraction > Contour in het bovenste menu. Kies je DEM als Input layer, laat Band 1 staan en voer je stap in bij Interval between contour lines (de standaardwaarde is
10.0, in de hoogte-eenheden van het raster, niet in de horizontale eenheden van het CRS). Laat Attribute name opELEVstaan en klik op Run. Wil je liever gevulde hoogtebanden dan lijnen, kies dan Contour Polygons direct eronder in hetzelfde menu. Dat maakt polygonen met de attributenELEV_MINenELEV_MAX.Maak de pixeltrapjes glad (optioneel)
Hoogtelijnen die rechtstreeks uit een DEM van 30 m komen, zien er bij inzoomen blokkerig uit. Open de Processing Toolbox, voer Vector geometry > Smooth uit op de hoogtelijnenlaag met 1 of 2 iteraties en een offset van 0,25 om de hoeken af te ronden zonder de hoogten te verschuiven.
Geef indexlijnen een dikkere stijl en voeg labels toe
Open het paneel Layer Styling van de hoogtelijnenlaag, zet de renderer van Single Symbol op Rule-based en maak twee regels. Stel bij een equidistantie van 20 m het filter van de indexregel in op
"ELEV" % 100 = 0met een bruine lijn van 0,45 mm, en het filter van de tussenregel op"ELEV" % 100 != 0met een lijn van 0,20 mm. Label de laag op het tabblad Labels met het veldELEV, geplaatst On line en gebogen.
Maak hoogtelijnen in de browser of met één opdracht in QGIS
Heb je geen DEM-bestand op schijf, open dan onze gratis generator voor hoogtelijnen. Pan naar een willekeurige plek op aarde, teken een vak van maximaal 400 km² (ongeveer 20 × 20 km) en kies een equidistantie tussen 1 en 500 m (of laat hem op Auto staan, dat kiest een interval dat ongeveer 30 lijnen over je vak geeft). De tool leest Copernicus DEM GLO-30 ter plekke en laat je het resultaat downloaden als GeoJSON, gezipte Shapefile, KML of CAD-DXF. Elk object heeft een attribuut elev_m en een vlag index op elke vijfde lijn. GeoJSON, Shapefile en KML worden geëxporteerd in EPSG:4326, terwijl de DXF in meters komt, in de UTM-zone van het gebied, klaar voor CAD-software.
Werk je in QGIS, dan maakt AI Agent, de QGIS-plugin die wij bouwen, vanuit één zin hoogtelijnen, een hillshade of een hellingskaart voor je geopende project.
Verder lezenDSM vs DTM vs DEM: verschil en welke je moet gebruiken
Veelgestelde vragen
Hoogtelijnen zijn lijnen op een kaart die punten met dezelfde hoogte boven een referentieniveau verbinden, meestal het gemiddelde zeeniveau. Ze tonen de hoogte, steilheid en 3D-vorm van het terrein op een plat vel papier of scherm. Op standaard topografische kaarten staan hoogtelijnen in het bruin, met elke vijfde lijn dikker getekend en voorzien van haar hoogte.
De equidistantie is het constante hoogteverschil tussen twee aangrenzende hoogtelijnen op een kaart. Ze staat in de onderrand van de meeste topografische kaarten, direct onder de schaalbalk. Ontbreekt de rand, trek dan de hoogte van een gelabelde dikke indexlijn af van die van de volgende indexlijn omhoog en deel door 5.
Liggen hoogtelijnen dicht bij elkaar, dan is de grond steil, omdat de hoogte snel verandert over een korte horizontale afstand. Op onze hoogtelijnenkaart van Mount St. Helens met lijnen om de 20 m staan lijnen op de binnenwand van de krater 21 m uit elkaar voor een helling van 44°, terwijl lijnen op de onderste flank 141 m uit elkaar staan voor een helling van 8°.
Indexlijnen zijn elke vijfde hoogtelijn op een topografische kaart, dikker getekend dan de vier tussenlijnen ertussen en voorzien van hun hoogte in meters of voet. Bij een equidistantie van 20 m liggen de indexlijnen om de 100 m (bijvoorbeeld op 1.400 m, 1.500 m en 1.600 m), zodat je hoogten kunt aflezen zonder elke dunne lijn te tellen.
Hoogtelijnen kruisen elkaar bijna nooit, omdat één punt op het aardoppervlak niet tegelijk twee verschillende hoogten kan hebben. Twee hoogtelijnen kunnen langs een verticale klif samenvallen en elkaar raken, en ze kunnen alleen kruisen waar een overhangende rotswand boven lager gelegen grond uitsteekt.
Laad een digitaal hoogtemodel (DEM) in QGIS en open Raster > Extraction > Contour. Kies je DEM, stel de Interval between contour lines in op de verticale eenheden van het raster (meestal meters) en klik op Run om een vectorlijnenlaag met een veld ELEV te maken. Je kunt ook kant-en-klare hoogtelijnen voor elk gebied tot 400 km² genereren en downloaden in onze gratis generator voor hoogtelijnen.

Doe het in QGIS door erom te vragen
AI Agent voert de taak uit die je beschrijft, in je eigen QGIS-project. Gratis, geen kaart nodig.
voert de ingebouwde tool Contour het GDAL-algoritme 

