Ga naar inhoud
GIS Basics
Guide

Kaartprojectie uitgelegd: soorten, Mercator en welke je kiest

Gepubliceerd op

Een kaartprojectie is een wiskundige methode die gekromde posities op de aarde (breedtegraad en lengtegraad) omzet in platte x- en y-coördinaten op een scherm of vel papier. Een bol of ellipsoïde laat zich niet plat maken zonder te rekken of te scheuren, dus elke projectie vervormt minstens één van vier geografische eigenschappen: oppervlakte, vorm, afstand of richting.

Carl Friedrich Gauss bewees in 1827 (met zijn Theorema Egregium) dat een gekromd oppervlak niet op een plat vlak kan worden afgebeeld zonder afstanden op dat oppervlak te veranderen. Een projectie kiezen betekent beslissen welke eigenschap je kaart moet behouden en waar je de vervorming accepteert. Op een wereldkaart in de mercatorprojectie blijven lokale hoeken exact, maar wordt het oppervlak van Groenland 16 keer te groot getekend.

4eigenschappen

oppervlakte, vorm, afstand, richting

Elke platte kaart vervormt minstens één van de vier

×16,29vergroting

oppervlak van Groenland op een Mercator-kaart

Beslaat 106% van het kaartoppervlak van Afrika, tegenover 7% in werkelijkheid

85,05°breedte

waar Web Mercator de polen afkapt

Maakt van EPSG:3857 een vierkant raster voor webtegels

Vier wereldkaarten in een raster met de indicatrix van Tissot als oranje cirkels die op de grond elk een straal van 800 km hebben. Linksboven, conform (Mercator): de cirkels blijven rond, de afmetingen groeien naar de polen toe. Rechtsboven, oppervlaktegetrouw (Equal Earth): elke cirkel beslaat evenveel oppervlak, vormen rekken uit bij de randen. Linksonder, afstandsgetrouw (azimutaal equidistant met de Noordpool als middelpunt): afstanden vanaf het midden kloppen, de buitenste continenten rekken uit tot ringen. Rechtsonder, compromis (Robinson): niets is exact, alles wijkt een beetje af.
Dezelfde grondcirkels van 800 km (de indicatrix van Tissot) getekend op vier projecties. Kijk of de cirkels hun ronde vorm, hun grootte of hun afstand tot het midden behouden.

Wat is een kaartprojectie?

Een globe is de enige weergave van de aarde die oppervlakten, vormen, afstanden en richtingen tegelijk juist houdt. Zodra je de globe op een plat vlak legt, dwingt de meetkunde een afweging af. Cartografen meten die vervorming door identieke cirkels op de aarde te plaatsen, de indicatrix van Tissot, en die op de platte kaart te projecteren, zoals in de figuur hierboven.

Waar een projectie de aarde in alle richtingen gelijk rekt, blijft de cirkel een cirkel maar wordt hij groter. Waar een projectie noord-zuid samendrukt om de oost-westrek te compenseren, wordt de cirkel een ellips.

In GIS-software is een kaartprojectie de helft van een coördinatenreferentiesysteem. Onze gids over wat een CRS is legt uit hoe de projectie samen met een datum (het model van de aardvorm) een EPSG-code vormt. Je kunt de parameters van elke projectie bekijken in onze CRS-zoektool.

Soorten kaartprojecties: wat ze behouden

Projecties worden eerst ingedeeld naar de geometrische eigenschap die ze juist houden. Onder deze lijst ligt een wiskundige regel: geen enkele kaartprojectie kan tegelijk conform (juiste vormen) en oppervlaktegetrouw (juiste maten) zijn.

1. Conforme projecties (behouden vormen en hoeken)

Een conforme (hoekgetrouwe) projectie behoudt lokale hoeken. Overal op de kaart kruisen meridianen en parallellen elkaar haaks, net als op de globe, en de cirkels van Tissot blijven perfecte cirkels. Daardoor blijft de vorm van kleine objecten, kustlijnen en percelen behouden, en daarom vertrouwen zeevaarders, landmeters en ingenieurs op conforme rasters. De prijs is oppervlakte: om vormen rond te houden terwijl meridianen uit elkaar worden getrokken, moet de projectie de schaal naar de polen toe of weg van haar middenlijn oprekken.

  • Voorbeelden: Mercator, Transverse Mercator (gebruikt in UTM-zones), conforme kegelprojectie van Lambert, poolstereografisch.

2. Oppervlaktegetrouwe projecties (behouden maten)

Een oppervlaktegetrouwe (equivalente) projectie garandeert dat een muntstuk dat je ergens op de kaart legt exact evenveel vierkante kilometer op de grond bedekt. De markeringen van Tissot hebben allemaal hetzelfde oppervlak, al worden ze bij de buitenranden van de kaart tot ellipsen uitgerekt.

De International Cartographic Association (ICA) raadt een oppervlaktegetrouwe projectie aan zodra een wereldkaart oppervlakte of grootheden gekoppeld aan oppervlakte toont, zoals bevolkingsdichtheid, landbedekking of klimaat. De ICA merkt op dat er geen enkele "juiste" oppervlaktegetrouwe projectie bestaat: cartografen kiezen uit meerdere, afhankelijk van hoe ze de continenten willen vormgeven.

  • Voorbeelden: Equal Earth, Mollweide, oppervlaktegetrouwe kegelprojectie van Albers, oppervlaktegetrouwe azimutale projectie van Lambert, Gall-Peters.

3. Afstandsgetrouwe projecties (behouden afstanden langs vaste lijnen)

Geen enkele platte kaart kan afstanden tussen alle puntenparen juist houden. Een afstandsgetrouwe (equidistante) projectie behoudt de ware schaal alleen langs bepaalde lijnen: ofwel naar buiten langs rechte lijnen vanuit één centraal punt, ofwel noord-zuid langs alle meridianen.

  • Voorbeelden: azimutaal equidistant (ware afstand en richting alleen vanuit het middelpunt), Plate carrée / equirectangulair (ware afstand langs meridianen en de evenaar).

4. Azimutale projecties (behouden de richting vanuit het midden)

Azimutale (of vlakke) projecties behouden de ware kompasrichting (azimut) van één centraal punt naar elk ander punt op de kaart. Veel azimutale projecties horen ook bij een van de groepen hierboven: poolstereografisch is zowel azimutaal als conform, terwijl azimutaal equidistant zowel richting als afstand vanuit het middelpunt behoudt.

5. Compromisprojecties (verdelen de fouten)

Compromisprojecties behouden noch exacte hoeken noch exacte oppervlakten. In plaats daarvan verdelen ze de vervorming over vorm en maat, zodat de continenten er vertrouwd uitzien zonder extreme vergroting bij de polen.

In 1988 nam de National Geographic Society de Robinson-projectie (ontworpen in 1963) over voor haar wereldkaarten; in 1998 stapte ze over op de Winkel Tripel-projectie, ontworpen door Oswald Winkel in 1921.

Families van kaartprojecties: cilinder, kegel en vlak

Cartografen delen projecties ook in naar de geometrische vorm (het ontwikkelbare oppervlak) die om de globe kan worden gewikkeld, kan worden bijgetekend met de omtrekken van de continenten en plat kan worden afgerold.

Drie kaarten met de belangrijkste projectiefamilies. Links, cilindrisch: een wereldkaart in Mercator waarbij de cilinder de evenaar raakt. In het midden, conisch: Europa in de conforme kegelprojectie van Lambert met twee oranje stippellijnen bij 35°N en 65°N die de standaardparallellen markeren waar de schaal juist is. Rechts, azimutaal: het noordpoolgebied en de noordelijke continenten in een poolstereografische projectie met de Noordpool als middelpunt.
De drie klassieke projectieoppervlakken: een cilinder rond de evenaar, een kegel die op twee standaardparallellen over de middelste breedtegraden rust en een plat vlak dat de pool raakt.
  • Cilindrische projecties wikkelen een buis om de globe. Bij een normale cilindrische projectie zoals Mercator of Plate carrée raakt de cilinder de evenaar: de schaal is juist langs de evenaar en de vervorming groeit naar de polen toe. Draai je de cilinder 90 graden zodat hij een meridiaan van pool tot pool raakt, dan krijg je een transversale cilindrische projectie, de basis van de 60 smalle UTM-zones.
  • Kegelprojecties zetten een papieren kegel op een halfrond zodat hij langs één breedtecirkel raakt, of de globe langs twee standaardparallellen doorsnijdt. Langs die standaardparallellen is de schaalvervorming nul. Kegelprojecties zoals de conforme kegelprojectie van Lambert en de oppervlaktegetrouwe kegelprojectie van Albers passen bij landen en continenten op middelste breedtegraden die zich verder oost-west dan noord-zuid uitstrekken, zoals de Verenigde Staten, Europa of Frankrijk.
  • Azimutale (vlakke) projecties drukken een plat vel op één punt tegen de globe, vaak de Noord- of Zuidpool. De vervorming straalt in concentrische ringen uit vanaf dat raakpunt, waardoor ze de standaardkeuze zijn voor het in kaart brengen van het Noordpool- en Zuidpoolgebied.
  • Pseudocilindrische projecties (zoals Equal Earth, Mollweide en Robinson) zijn wiskundige constructies die niet van een fysieke kegel of cilinder kunnen worden afgerold. Ze tekenen breedtecirkels als rechte horizontale lijnen en buigen de meridianen naar de polen toe om het oppervlak op hoge breedtegraden onder controle te houden.

De mercatorprojectie: waarom Groenland zo groot lijkt als Afrika

Gerardus Mercator publiceerde zijn wereldkaart in 1569 voor één specifiek doel: navigatie op zee. Als een schip op de gekromde aarde een vaste kompasrichting aanhoudt (zeg 60 graden ten oosten van het noorden), kronkelt zijn pad over de meridianen in een kromme die een loxodroom heet. Mercator plaatste de breedtecirkels naar de polen toe steeds verder uit elkaar, precies in het tempo waarmee de samenkomende meridianen tot verticale rechte lijnen worden uitgetrokken.

Doordat de noord-zuidschaal en de oost-westschaal op elke breedte met dezelfde factor worden opgerekt, wordt elke kompasrichting een rechte lijn op de kaart. Een navigator kon een liniaal tussen twee havens leggen, met een gradenboog de hoek met een meridiaan aflezen en die koers over de oceaan varen.

Hoe de Mercator-schaal met de breedte groeit

Die navigatie-eigenschap heeft op wereldschaal een zware meetkundige prijs. Op een bol krimpt de omtrek van een breedtecirkel met de cosinus van de breedte (cos φ). Omdat Mercator elke parallel weer uitrekt tot de volle lengte van de evenaar, groeit de lineaire schaal met 1 / cos(breedte) en groeit de oppervlakteschaal met 1 / cos²(breedte):

  • Op 0° (evenaar): lineaire schaal ×1,00, oppervlak ×1,00 (ware grootte).
  • Op 30° (Caïro, New Orleans): het oppervlak wordt ×1,33 vergroot.
  • Op 45° (Milaan, Montreal): het oppervlak wordt ×2,00 vergroot.
  • Op 60° (Oslo, Anchorage): lineaire schaal ×2,00, oppervlak ×4,00 vergroot.
  • Op 70° (Tromsø, noordelijk Alaska): het oppervlak wordt ×8,5 vergroot.
  • Op 80° (Spitsbergen, noordelijk Groenland): het oppervlak wordt ×33 vergroot.
  • Op 90° (Noord- en Zuidpool): cos(90°) = 0, dus de polen liggen op oneindig en kunnen helemaal niet op een Mercator-kaart worden getekend.
Naast elkaar gezet: Groenland in blauw en Afrika in oranje. Links, in de mercatorprojectie, lijkt Groenland iets groter dan Afrika en beslaat het 106% van het kaartoppervlak van Afrika. Rechts, in de oppervlaktegetrouwe projectie Equal Earth, heeft Groenland zijn ware verhouding en beslaat het 7% van het oppervlak van Afrika, met een voetnoot met de werkelijke oppervlakten van 2,17 miljoen km² voor Groenland en 29,9 miljoen km² voor Afrika.
Groenland (2,17 miljoen km²) tegenover Afrika (29,9 miljoen km²). Afrika is op de grond bijna 14 keer groter, maar op een Mercator-kaart beslaat Groenland 106% van het oppervlak van Afrika.

Je kunt elk land op onze interactieve True Size Map naar het noorden of zuiden slepen om die uitrekking met 1 / cos²(breedte) in real time te zien en landoppervlakken op dezelfde breedte te vergelijken.

Gemeten oppervlaktevergroting in Mercator voor 16 landen

Om ruwe schattingen uit leerboeken te vervangen door exacte landcijfers hebben we voor 16 landen het ware geodetische oppervlak op de WGS 84-ellipsoïde en het platte geprojecteerde oppervlak in World Mercator (EPSG:3395) berekend, met grenzen van Natural Earth 1:50m.

Horizontaal staafdiagram van de oppervlaktevergroting in Mercator per land, waarin het geprojecteerde oppervlak in EPSG:3395 wordt vergeleken met het ware geodetische oppervlak op WGS 84. Groenland staat bovenaan met ×16,29, gevolgd door Noorwegen met Spitsbergen met ×8,92, IJsland met ×5,57, Canada met ×5,12, Rusland met ×4,88, het Verenigd Koninkrijk met ×2,91, Duitsland met ×2,53, de Verenigde Staten met ×2,29, Italië met ×1,86, Spanje met ×1,72, Japan met ×1,60, Australië met ×1,25, Mexico met ×1,21, India met ×1,19, Brazilië met ×1,06 en Indonesië onderaan met ×1,00 op de gestippelde lijn van de ware schaal.
Verhouding tussen het oppervlak van elk land op een wereldkaart in World Mercator (EPSG:3395) en zijn werkelijke oppervlak op de WGS 84-ellipsoïde.
LandWerkelijk geodetisch oppervlak (km²)Oppervlak in Mercator ÷ werkelijk oppervlak
Groenland2,171,354×16.29
Noorwegen (met Spitsbergen)386,809×8.92
IJsland101,819×5.57
Canada9,923,056×5.12
Rusland16,973,548×4.88
Verenigd Koninkrijk240,645×2.91
Duitsland357,461×2.53
Verenigde Staten (met Alaska)9,455,760×2.29
Italië300,794×1.86
Spanje506,723×1.72
Japan370,275×1.60
Australië7,691,284×1.25
Mexico1,957,878×1.21
India3,148,250×1.19
Brazilië8,467,129×1.06
Indonesië1,863,915×1.00

Opmerking over de gegevens: de oppervlakten hierboven komen uit gegeneraliseerde Natural Earth 1:50m-polygonen, zodat dezelfde geometrie in beide stelsels wordt gemeten; officiële opmetingen wijken licht af (de CIA World Factbook noemt voor Groenland bijvoorbeeld 2.166.086 km²).

Zie hoe de breedte de hele tabel bepaalt. Indonesië ligt aan weerszijden van de evenaar, dus zijn Mercator-oppervlak is vrijwel gelijk aan het werkelijke (×1,00). Brazilië ligt grotendeels in de tropen en groeit maar met 6% (×1,06). In midden- en noordelijk Europa wordt Duitsland 2,53 keer te groot getekend en het Verenigd Koninkrijk 2,91 keer. Boven de poolcirkel trekt Spitsbergen het gecombineerde oppervlak van Noorwegen op tot ×8,92, en Groenland komt over zijn hele oppervlak uit op ×16,29.

Web Mercator (EPSG:3857) en online basiskaarten

Toen Google Maps in 2005 verscheen, had het een projectie nodig waarin het noorden altijd recht omhoog lag, lokale straten overal ter wereld hun rechte hoeken behielden en de hele planeet kon worden gesneden in een nette piramide van vierkante tegels van 256×256 pixels. Het nam een sferische variant van Mercator over, nu gestandaardiseerd als Web Mercator (EPSG:3857), en OpenStreetMap, Bing Maps en de basiskaarten van Esri volgden.

Om van de wereldkaart een perfect vierkant te maken (even hoog als breed) kapt Web Mercator de planeet af bij 85,0511° noord en zuid. Dat werkt goed voor straatnavigatie en inzoomen op steden, waar lokale hoeken kloppen. Het is fout voor het meten van oppervlakte of het tonen van wereldwijde thematische gegevens: zoals we in onze CRS-gids maten, maakt het berekenen van een polygoonoppervlak direct op een EPSG:3857-laag van een vierkant van 1 km² een oppervlak van 1,73 km² in Madrid en 3,97 km² in Oslo.

Veelgebruikte kaartprojecties vergeleken

De tabel hieronder toont de 11 projecties die je het vaakst tegenkomt in GIS-software, dataportalen en atlassen, samen met hun EPSG- of Esri-codes.

ProjectieEigenschapFamilieTypisch gebruikGangbare CRS-code
MercatorConformCilindrischNavigatie op zee (loxodromen), webkaarttegelsEPSG:3395 (wereld), EPSG:3857 (Web Mercator)
Transverse Mercator (UTM)ConformCilindrisch (transversaal)Nationale rasters, landmeting, lokale GIS-analyseEPSG:32601 tot 32660 (N), EPSG:32701 tot 32760 (Z)
Conforme kegelprojectie van LambertConformConischLanden op middelste breedtegraden, luchtvaartkaarten, het wettelijke raster van FrankrijkEPSG:2154 (RGF93 / Lambert-93)
Oppervlaktegetrouwe kegelprojectie van AlbersOppervlaktegetrouwConischStatistische en thematische kaarten van landen op middelste breedtegraden (nationale kaarten van de VS)EPSG:5070 (NAD83 / Conus Albers)
Equal EarthOppervlaktegetrouwPseudocilindrischWereldwijde choroplethenkaarten en thematische kaartenEPSG:8857
MollweideOppervlaktegetrouwPseudocilindrischWereldwijde verspreidingskaarten (gepubliceerd in 1805)ESRI:54009
RobinsonCompromisPseudocilindrischWereldkaarten voor klaslokaal en wand (National Geographic 1988 tot 1998)ESRI:54030
Winkel TripelCompromisGewijzigd azimutaalWereldkaarten ter referentie (National Geographic sinds 1998)ESRI:54042
Azimutaal equidistantAfstandsgetrouw vanuit het middenAzimutaalVliegbereik, radiobereik, seismische afstand vanaf één stadAangepast (gecentreerd op het doelpunt)
PoolstereografischConformAzimutaalPoolgebieden buiten UTM (80°Z en 84°N), zeeijsrastersEPSG:3413 (zeeijsraster Noordpoolgebied)
Plate carrée (equirectangulair)Afstandsgetrouw langs meridianenCilindrischWat GIS toont als EPSG:4326-graden direct als x en y worden getekendEPSG:4326 plat getekend

Equal Earth (EPSG:8857) verdient een aparte vermelding voor GIS-gebruikers. In 2017 stapte Boston Public Schools voor zijn wereldkaarten in de klas over van Mercator naar de oppervlaktegetrouwe Gall-Peters-projectie, die landgroottes corrigeert maar tropische continenten verticaal en landen op hoge breedtegraden horizontaal uitrekt. Als reactie op die discussie publiceerden de cartografen Bojan Šavrič, Tom Patterson en Bernhard Jenny in 2018 Equal Earth, een projectie met gebogen meridianen die strikt oppervlaktegetrouw is en toch continentale omtrekken dicht bij hun vorm op de globe houdt.

Hoe kies je de juiste kaartprojectie

De gangbare cartografische praktijk, uiteengezet in USGS Professional Paper 1395, Map Projections: A Working Manual van John P. Snyder, verdeelt de keuze in drie stappen: kijk of er al een officieel raster bestaat, bepaal welke geometrische eigenschap je kaart moet behouden en stem de projectiefamilie af op de vorm en breedte van je gebied.

1. Gebruik voor één land of staat het officiële raster

Ligt je project binnen één land, provincie of stad, dan hoef je zelden zelf een projectie te ontwerpen. Nationale kaartdiensten hebben al een conforme projectie gekozen die bij hun grondgebied past:

  • Frankrijk: RGF93 / Lambert-93 (EPSG:2154), een conforme kegelprojectie van Lambert.
  • Een groot deel van Europa: ETRS89 gecombineerd met de lokale UTM-zone (zoals EPSG:25832 in Duitsland).
  • Verenigde Staten: State Plane-zones of NAD83 / UTM voor techniek en lokaal GIS, en NAD83 / Conus Albers (EPSG:5070) voor landelijke oppervlaktestatistieken.
  • Overal elders onder de 6° breedte: de lokale UTM-zone (EPSG:326xx noord, EPSG:327xx zuid).

2. Stem de eigenschap af op het doel van de kaart

Kaart je een continent of de hele wereld, kies dan de projectie op basis van wat de lezer of de GIS-tool ermee gaat doen:

  • Oppervlakten, dichtheden of totalen per regio vergelijken (choroplethenkaarten, landbedekking, leefgebieden): gebruik altijd een oppervlaktegetrouwe projectie. Gebruik Equal Earth (EPSG:8857) of Mollweide voor de wereld, de oppervlaktegetrouwe kegelprojectie van Albers voor een continent op middelste breedtegraden, of de oppervlaktegetrouwe azimutale projectie van Lambert (zoals EPSG:3035 in Europa).
  • Navigatie, landmeting, techniek of het behouden van lokale straat- en kustvormen: gebruik een conforme projectie (Transverse Mercator / UTM, conforme kegelprojectie van Lambert of poolstereografisch bij de polen).
  • Afstand en richting vanuit één punt tonen (luchthavens, antennes, epicentra): gebruik een azimutale equidistante projectie gecentreerd op die coördinaat.
  • Een algemene referentiekaart van de wereld zonder oppervlakteberekening: gebruik een compromisprojectie (Winkel Tripel of Robinson) of Equal Earth.

3. Stem de projectiefamilie af op de vorm van het gebied

Kies je een continentale of regionale projectie, stem het ontwikkelbare oppervlak dan af op de geografie:

Vorm en breedte van het gebiedBeste projectiefamilieWaarom
Langs de evenaar en in de tropenCilindrisch (normaal)Een cilinder die de evenaar raakt houdt de vervorming het laagst over de tropische gordel
Middelste breedtegraden, breder oost-west dan noord-zuid (VS, Europa, China, Rusland)Conisch (Albers of conform van Lambert)Twee standaardparallellen ongeveer een zesde binnen de boven- en onderrand van de kaart houden de schaal strak over een brede gordel
Smal en lang noord-zuid (Chili, Groot-Brittannië, Nieuw-Zeeland, één UTM-strook)Transversaal cilindrisch (Transverse Mercator)De cilinder op zijn kant zetten legt de lijn van de ware schaal op de centrale meridiaan
Poolgebieden (Noordpoolgebied, Antarctica) of compacte ronde gebiedenAzimutaal / vlak (poolstereografisch, azimutaal van Lambert)De vervorming groeit gelijkmatig in ringen vanaf de pool in plaats van langs een bovenrand te scheuren

Hoe verander je de kaartprojectie in QGIS

Laad je een wereldwijde dataset in EPSG:4326 in QGIS, dan tekent het kaartvenster breedte- en lengtegraad direct als x- en y-coördinaten, wat een platte, horizontaal uitgerekte Plate carrée-weergave geeft. Het project-CRS wijzigen verandert de kaartprojectie meteen, zonder je bestanden op schijf aan te raken.

  1. Open Project Properties > CRS

    Klik rechtsonder in de statusbalk van QGIS op de knop EPSG:... (of kies Project > Properties > CRS in het bovenste menu).

  2. Filter op projectienaam of EPSG-code

    Typ Equal Earth of 8857 (voor een oppervlaktegetrouwe wereldkaart), Winkel (voor een wereldkaart ter referentie) of je lokale UTM-code in het vak Filter. Selecteer het coördinatensysteem in de lijst en klik op OK. QGIS projecteert daarna alle geladen lagen direct om naar de nieuwe projectie.

  3. Controleer de meetellipsoïde voordat je oppervlakten berekent

    Open Project > Properties > General en kijk onder Measurements. Zorg dat Ellipsoid is ingesteld op de ellipsoïde van je datum (zoals WGS 84 (EPSG:7030)) en niet op None / Planimetric. Met een gekozen ellipsoïde berekenen de expressie $area en de tool Measure Area het ware geodetische oppervlak op de gekromde aarde, ook als je kaartvenster op dat moment in Web Mercator staat.

Wil je een thematische kaart in QGIS maken zonder zelf door EPSG-codes te zoeken, dan kan AI Agent, de QGIS-plugin die wij bouwen, met één zin de projectie van het project of de laag wijzigen en een choroplethenkaart in een oppervlaktegetrouwe CRS maken.

Veelgestelde vragen

Doe het nu met onze gratis tool

Map area calculator

Open de gratis tool

Doe het in QGIS door erom te vragen

AI Agent voert de taak uit die je beschrijft, in je eigen QGIS-project. Gratis, geen kaart nodig.

Probeer AI Agent gratis
Geschreven doorYvann Barbot
·20 min read

Verder lezen

Stratenkaart van Annecy in Frankrijk met grijze gebouwen, donkere hoofdwegen, de blauwe rivier en het noordelijke uiteinde van het meer van Annecy, en linksonder een schaalbalk van 0 tot 1.000 m.
GIS BasicsGuide

Kaartschaal uitgelegd: verhouding en schaalbalk

De kaartschaal is de verhouding tussen een afstand op de kaart en de echte afstand op de grond. Bij 1:25.000 is 1 cm op de kaart gelijk aan 250 m in het veld.

Yvann BarbotYvann Barbot
·