Bebouwingspercentage en FSI: formules en 26.545 percelen gemeten
Gepubliceerd op
De floor area ratio (FAR), in het Nederlands de FSI of vloeroppervlakte-index, is het totale vloeroppervlak van alle gebouwen op een perceel gedeeld door de perceelsoppervlakte. Het bebouwingspercentage (in het Engels lot coverage of building coverage ratio, ook wel GSI) is het grondoppervlak dat de gebouwen innemen, hun footprint, gedeeld door de perceelsoppervlakte. Een woning met twee bouwlagen en een footprint van 100 m² op een perceel van 400 m² heeft 200 m² vloeroppervlak: de FSI is 0,5 en het bebouwingspercentage is 25%.
De twee getallen bewegen onafhankelijk van elkaar, en daarom begrenzen bestemmingsplannen en bouwvoorschriften ze allebei. Een laag, breed gebouw en een slanke toren kunnen dezelfde FSI hebben en toch heel verschillende hoeveelheden open grond overlaten. Op de 26.545 bebouwde percelen in Frankrijk die ik heb gemeten, haalt een dichte wijk zoals het 11e arrondissement van Parijs een mediane FSI van 4,9 bij een bebouwingspercentage van 86%, en een voorstad met vrijstaande woningen zoals Olivet zit op een mediane FSI van 0,33 en 23% bebouwing.
4,9FSI
mediaan in Paris 11e, bij 86% bebouwing
4.389 bebouwde percelen gemeten
0,33FSI
mediaan in Olivet, bij 23% bebouwing
8.346 percelen in een voorstad
26.545percelen
gemeten in vier Franse plaatsen
Kadaster + IGN BD TOPO, nov. 2026

Wat is de FSI (floor area ratio)?
De FSI is het bruto vloeroppervlak (BVO) van alle gebouwen op een perceel gedeeld door de oppervlakte van dat perceel:
FSI = bruto vloeroppervlak / perceelsoppervlakte
Als je de maximale FSI kent die het bestemmingsplan toestaat, vermenigvuldig je die met je perceelsoppervlakte om het maximale vloeroppervlak te krijgen dat je mag bouwen:
maximaal bruto vloeroppervlak = FSI × perceelsoppervlakte
Regelgeving schrijft dezelfde verhouding op drie manieren op. De meeste schrijven een decimaal getal, zoals 1,2: New York, de Duitse BauNVO en São Paulo doen dat. De Japanse wet schrijft het in tienden (12/10), en Japanse bestemmingskaarten en Indonesische regels tonen een percentage, zodat dezelfde verhouding als 120% staat. Sommige regelgevingen schrijven het als verhouding, 1,2:1.
Het getal heeft ook meerdere namen. De Verenigde Staten zeggen floor area ratio (FAR), India zegt floor space index (FSI), en het Verenigd Koninkrijk, Singapore en Hongkong zeggen plot ratio.
Wat is het bebouwingspercentage?
Het bebouwingspercentage, in het Engels ook lot coverage, building coverage ratio (BCR) of site coverage, en kortweg GSI, is het deel van het perceel dat door gebouwen wordt ingenomen gezien van recht boven:
bebouwingspercentage = footprint van het gebouw / perceelsoppervlakte
Het wordt meestal als percentage geschreven. Duitsland en São Paulo schrijven het als decimaal getal (0,40 in plaats van 40%). Om de grootste footprint te vinden die je op de grond mag zetten, vermenigvuldig je het toegestane bebouwingspercentage met de perceelsoppervlakte:
maximale footprint = bebouwingspercentage × perceelsoppervlakte
Wat binnen die gebouwfootprint valt, hangt af van de lokale wetgeving. De buitenmuren van het hoofdgebouw tellen altijd mee. Verder verschillen de regels, en twee voorbeelden laten zien hoe sterk:
- In Frankrijk definieert artikel R420-1 van de planningscode de emprise au sol als de verticale projectie van het bouwvolume, inclusief alle uitkragingen en overstekken, en haalt daar vervolgens gevelsieraden, luifels (marquises) en dakoversteken af die niet op palen of consoles rusten.
- In Duitsland voegt BauNVO §19(4) garages, parkeerplaatsen met hun opritten, bijgebouwen en ondergrondse constructies toe aan de footprint-toets, maar laat ze het bebouwingspercentage boven de waarde van het plan uit duwen, tot een bepaalde grens (details hieronder).
Als je voor een vergunning een situatietekening of plattegrond van het perceel maakt, bereken het bebouwingspercentage dan met de definitie van de regelgeving die de aanvraag beoordeelt.
Wat is bruto vloeroppervlak (BVO)?
Het bruto vloeroppervlak (BVO, in het Engels gross floor area of GFA) is de som van de horizontale vloeroppervlakken van alle bouwlagen van een gebouw. Het is de teller van de FSI-formule.
De perceelsoppervlakte ligt vast door de kadastrale meting, maar het bruto vloeroppervlak verandert afhankelijk van waar de regelgeving de meetlat legt en welke ruimten ze aftrekt. Hetzelfde gebouw geeft onder elk van deze regels een ander bruto vloeroppervlak:
| Regel of norm | Waar de meetlat ligt | Wat wordt afgetrokken |
|---|---|---|
| New York City Zoning Resolution §12-10 | Buitenkant van de buitenmuren | De ruimten die de definitie in §12-10 als uitgesloten opsomt |
| International Building Code (IBC 2024) §202 | Binnenomtrek van de buitenmuren | Niets: gangen, trappen, kasten, binnenmuren en kolommen tellen mee (gebruikt voor de bezettingsgraad, niet voor bestemmingsplannen) |
| Duitsland, BauNVO §20(3) (Geschossfläche) | Buitenmaten van het gebouw | Alleen volledige bouwlagen (Vollgeschosse) tellen mee, tenzij het plan ter plaatse andere verdiepingen toevoegt |
| Frankrijk, Code de l'urbanisme R111-22 (surface de plancher) | Binnenkant van de gevels, op gesloten en overdekte bouwlagen | Acht aftrekposten, onder meer trap- en liftopeningen, oppervlakken met een plafondhoogte van 1,80 m of minder, en parkeerruimten |
Alleen al de meetlijn verandert het resultaat. Een woning van 10 m bij 10 m met buitenmuren van 30 cm heeft 100 m² per bouwlaag aan de buitenkant gemeten en 9,4 × 9,4 = 88,4 m² aan de binnenkant gemeten, 12% minder, nog vóór enige aftrek. Controleer welke lijn jouw bestemmingstabel gebruikt voordat je door de perceelsoppervlakte deelt.
FSI en bebouwingspercentage: een uitgewerkt voorbeeld
Neem een rechthoekig perceel van 20 m bij 25 m. De perceelsoppervlakte is 500 m² (5.382 sq ft). Je ontwerpt een gebouw met drie bouwlagen en een rechthoekige footprint van 200 m², gelijkmatig gestapeld op alle drie de verdiepingen.
- Bruto vloeroppervlak:
200 m² × 3 bouwlagen = 600 m² - Bebouwingspercentage:
200 m² / 500 m² = 0,40, oftewel 40% - FSI (floor area ratio):
600 m² / 500 m² =1,2 (of 120%)
Als een gebouw op elke bouwlaag dezelfde vloerplaat heeft, geeft de FSI gedeeld door het bebouwingspercentage het aantal bouwlagen:
aantal bouwlagen = FSI / bebouwingspercentage
Hier is 1,2 / 0,40 = 3 bouwlagen. Als je hetzelfde perceel van 500 m² houdt en de FSI op 1,0 begrenst (500 m² totaal vloeroppervlak), dwingt een ander bebouwingspercentage de hoogte van het gebouw om evenredig mee te veranderen:
| Optie op een perceel van 500 m² | Footprint | Bebouwingspercentage | Bouwlagen | Bruto vloeroppervlak | FSI |
|---|---|---|---|---|---|
| Laag en breed | 250 m² | 50% | 2 | 500 m² | 1,0 |
| Gemiddeld | 125 m² | 25% | 4 | 500 m² | 1,0 |
| Slanke toren | 50 m² | 10% | 10 | 500 m² | 1,0 |
Toets nu het gebouw met drie bouwlagen en 600 m² (40% bebouwing, FSI 1,2) aan twee echte bestemmingsregels:
- In een Duitse woonzone (reines of allgemeines Wohngebiet) zijn de landelijke oriëntatiewaarden een maximale bebouwing (GRZ) van 0,4 en een maximale vloeroppervlakte-index (GFZ) van 1,2. Het gebouw zit precies op beide grenzen en voldoet.
- In een Japanse laagbouwzone voor wonen (第一種低層住居専用地域) waar het stadsplan een bebouwingsgrens van 50% (建ぺい率) en een vloeroppervlakgrens van 100% (容積率) heeft gekozen, voldoet de footprint van 40% aan de bebouwingstoets. Het vloeroppervlak voldoet niet: 100% van een perceel van 500 m² is 500 m², dus je gebouw van 600 m² is 100 m² te groot. Je zou één bouwlaag moeten inkorten tot 100 m², of terug moeten naar twee bouwlagen van 250 m².
Hoe landen de FSI en het bebouwingspercentage benoemen en begrenzen
Elk planningsstelsel stuurt op deze twee verhoudingen, onder eigen afkortingen en wettelijke regels.
| Land | Term voor bebouwing | Term voor FSI | Waar de regel staat | Voorbeelden van wettelijke waarden |
|---|---|---|---|---|
| Japan | 建ぺい率 (建蔽率) = 建築面積 / 敷地面積 | 容積率 = 延べ面積 / 敷地面積 | Building Standards Act Art. 53 en Art. 52; waarden per zone gekozen door het stadsplan | 建ぺい率 30% tot 60% in laagbouwzones voor wonen, 80% in commerciële zones; 容積率 50% tot 200% in laagbouwzones voor wonen, tot 1.300% in commerciële zones |
| Duitsland | Grundflächenzahl (GRZ) | Geschossflächenzahl (GFZ) | Baunutzungsverordnung (BauNVO) §19, §20, waarden in §17; vastgesteld door elk Bebauungsplan | Allgemeines Wohngebiet GRZ 0,4 / GFZ 1,2; Mischgebiet 0,6 / 1,2; urbanes Gebiet 0,8 / 3,0; Kerngebiet 1,0 / 3,0; Gewerbegebiet 0,8 / 2,4 |
| Brazilië | Taxa de ocupação (TO) | Coeficiente de aproveitamento (CA) | Estatuto da Cidade (Lei 10.257/2001) art. 28; het plano diretor en de zoneringswet van elke stad | São Paulo: basis-CA 1,0 voor de hele stad, maximale CA 4,0 langs openbaarvervoersassen (ZEU); ZEU TO 0,85 op percelen tot 500 m², 0,70 op grotere percelen |
| Frankrijk | Coefficient d'emprise au sol (CES), afgeleid van emprise au sol | COS (coefficient d'occupation des sols), afgeschaft in 2014; het vloeroppervlak is de surface de plancher | Code de l'urbanisme R420-1, R111-22, R151-39; loi ALUR 2014 art. 157 | Elk plan local d'urbanisme (PLU) stelt per zone een eigen CES vast; geen landelijke waarde |
| Verenigde Staten | Lot coverage | Floor area ratio (FAR) | De zoneringscode van elke stad; NYC Zoning Resolution §12-10 definieert beide | New York, district R10: max. FAR 10,0 (12,0 met betaalbare of seniorenwoningen); R6 tot R12 max. bebouwing voor wonen 80% op binnenpercelen, 100% op hoekpercelen |
| Indonesië | Koefisien dasar bangunan (KDB) | Koefisien lantai bangunan (KLB) | Peraturan Pemerintah 16/2021, Pasal 1; waarden lokaal vastgesteld in het RDTR / KRK | Uitgedrukt in percentages; vastgesteld door elk lokaal ruimtelijk plan, geen landelijke waarde |
Japan: 建ぺい率 en 容積率
Onder de Building Standards Act (建築基準法) kiest het stadsplan het bebouwingspercentage en de FSI van elke zone uit een menu dat de wet in tienden opschrijft; bestemmingskaarten tonen ze als percentages. Het totale vloeroppervlak (延べ面積, in de praktijk 延床面積 genoemd) is in artikel 2(1)(iv) van de Enforcement Order (建築基準法施行令) gedefinieerd als de som van de vloeroppervlakken van alle verdiepingen van een gebouw, en dezelfde verordening sluit parkeerruimte en enkele vergelijkbare ruimten uit wanneer de 容積率 wordt getoetst.
Artikel 52(1) bepaalt de opties voor de 容積率 (FSI):
- Laagbouwzones voor wonen (第一種・第二種低層住居専用地域, 田園住居地域): 50%, 60%, 80%, 100%, 150% of 200% (5/10 tot 20/10).
- Woonzones voor middelhoge bouw en gewone woonzones, buurtcommerciële zones en quasi-industriële zones: 100% tot 500% (10/10 tot 50/10).
- Commerciële zones (商業地域): 200% tot 1.300% (20/10 tot 130/10).
- Industriezones: 100% tot 400% (10/10 tot 40/10).
Artikel 52(2) voegt een tweede plafond toe zodra de weg voor het perceel smaller is dan 12 m: je vermenigvuldigt de wegbreedte in meters met 4/10 in woonzones en met 6/10 in de andere zones (de overheid kan deze factoren in aangewezen gebieden wijzigen), en de strengste van de gezoneerde 容積率 en de 容積率 op basis van wegbreedte geldt. Bij een weg van 4 m in een laagbouwzone voor wonen is 4 × 4/10 = 160%; als de zonekaart 100% zegt, is jouw plafond 100%, en als de zonekaart 200% zegt, drukt de smalle weg je terug naar 160%.
Artikel 53(1) legt het 建ぺい率 (bebouwingspercentage) vast op 30%, 40%, 50% of 60% in woonzones voor laag- en middelhoge bouw, 50%, 60% of 80% in andere woonzones, 60% of 80% in buurtcommerciële zones en 80% in commerciële zones. Onder artikel 53(3) krijgt een perceel 10 punten extra voor een aangewezen hoekperceel, nog eens 10 voor een brandwerend gebouw in een brandpreventiegebied, of 20 extra wanneer beide gelden. Onder artikel 53(6) heeft een brandwerend gebouw in een brandpreventiegebied binnen een commerciële zone helemaal geen bebouwingsgrens.
Duitsland: Grundflächenzahl (GRZ) en Geschossflächenzahl (GFZ)
De Duitse federale verordening voor grondgebruik, de Baunutzungsverordnung (BauNVO), definieert de Grundflächenzahl in §19 en de Geschossflächenzahl in §20. Beide zijn decimale getallen: een GRZ van 0,4 staat 0,4 m² footprint op de grond toe per vierkante meter perceel.
Onder §19(4) telt de GRZ-toets ook garages, parkeerplaatsen met hun opritten (Zufahrten), bijgebouwen en ondergrondse constructies mee. Die oppervlakken mogen de totale bebouwing tot 50% boven de basis-GRZ uitduwen (bijvoorbeeld van 0,4 naar 0,6), met een harde bovengrens van 0,8, tenzij het plaatselijke bestemmingsplan (Bebauungsplan) een andere regel vastlegt.
Sinds de Baulandmobilisierungsgesetz van 2021 geeft de tabel in §17 BauNVO oriëntatiewaarden (Orientierungswerte) voor de bovengrenzen in plaats van starre plafonds:
| Zonetype in §17 BauNVO | GRZ (bebouwingspercentage) | GFZ (vloeroppervlakte-index) |
|---|---|---|
| Kleinsiedlungsgebiet (WS, gebied met kleine nederzettingen) | 0,2 | 0,4 |
| Reines en allgemeines Wohngebiet (WR, WA, wonen) | 0,4 | 1,2 |
| Besonderes Wohngebiet (WB, bijzonder woongebied) | 0,6 | 1,6 |
| Dorfgebiet en Mischgebiet (MD, MI, dorp en gemengd) | 0,6 | 1,2 |
| Urbanes Gebiet (MU, dicht stedelijk gemengd) | 0,8 | 3,0 |
| Kerngebiet (MK, stadskern) | 1,0 | 3,0 |
| Gewerbegebiet en Industriegebiet (GE, GI, bedrijven en industrie) | 0,8 | 2,4 |
Brazilië: taxa de ocupação (TO) en coeficiente de aproveitamento (CA)
De Braziliaanse federale stedenwet (Lei 10.257/2001, artikel 28) definieert het coeficiente de aproveitamento als de verhouding tussen het bebouwbare vloeroppervlak en de perceelsoppervlakte, en splitst het in een basiscoëfficiënt (gratis voor elke grondeigenaar) en een maximumcoëfficiënt die ontwikkelaars kunnen bereiken door de stad een vergoeding te betalen, de outorga onerosa do direito de construir.
In São Paulo stelt artikel 116 van het strategische masterplan (Lei 16.050/2014) de basis-CA op 1,0 voor de hele stad en verhoogt het de maximale CA tot 4,0 langs de stedelijke vervoerscorridors (Eixos de Estruturação da Transformação Urbana). In de wet op het grondgebruik (Lei 16.402/2016, Quadro 3) hebben die vervoerszones (ZEU) een minimale CA van 0,5, een basis-CA van 1,0 en een maximale CA van 4,0, gekoppeld aan een maximale taxa de ocupação (TO) van 0,85 voor percelen tot 500 m² en 0,70 voor percelen van 500 m² of meer.
Frankrijk: emprise au sol, surface de plancher en de afgeschafte COS
Franse bestemmingsplannen (plans locaux d'urbanisme, PLU) begrensden het vloeroppervlak vroeger met een verhouding die coefficient d'occupation des sols (COS) heette. Artikel 157 van de loi ALUR van 24 maart 2014 herschreef het artikel van de planningscode dat opsomde wat een PLU mag regelen, en liet de COS weg, samen met de minimale perceelsgrootte.
Tegenwoordig kan een Frans PLU geen maximale FSI meer direct vastleggen. In plaats daarvan kan het PLU volgens artikel R151-39 van de Code de l'urbanisme een maximale emprise au sol (gedefinieerd in R420-1) en een maximale hoogte instellen, en het plaatst gebouwen met regels voor bouwvrije stroken. Samen leggen die regels een impliciet FSI-plafond vast. Het vloeroppervlak blijft wel van belang: vergunningaanvragen vermelden de surface de plancher zoals gedefinieerd in artikel R111-22.
Verenigde Staten: lokale zoneringscodes
De Verenigde Staten hebben geen landelijke FAR-tabel; elke gemeente definieert beide verhoudingen in haar zoneringsverordening. In New York City definieert Zoning Resolution §12-10 het vloeroppervlak tot de buitenkant van de buitenmuren, en het bebouwingspercentage (lot coverage) als het deel van een zoneringsperceel dat door gebouwen wordt bedekt gezien van recht boven. In een woondistrict met hoge dichtheid zoals R10 stelt §23-22 een maximale FAR voor wonen vast van 10,0, oplopend tot 12,0 voor betaalbare woningen of seniorenwoningen die daarvoor in aanmerking komen, terwijl §23-362 het bebouwingspercentage voor wonen in de districten R6 tot en met R12 begrenst op 80% op binnenpercelen of doorlopende percelen en 100% op hoekpercelen.
Indonesië: KDB en KLB
In Indonesië standaardiseert Overheidsregeling PP 16/2021 (Pasal 1, punten 12 en 14) de twee verhoudingen als percentages: de koefisien dasar bangunan (KDB) is de procentuele grens die het totale oppervlak van de begane grond vergelijkt met de perceelsoppervlakte, en de koefisien lantai bangunan (KLB) is de procentuele grens die het totale vloeroppervlak van alle bouwlagen vergelijkt met de perceelsoppervlakte. De numerieke grenzen worden lokaal vastgesteld, in het gedetailleerde ruimtelijke plan (Rencana Detail Tata Ruang, RDTR), en per perceel opgegeven in de stedenbouwkundige verklaring (Keterangan Rencana Kota, KRK).
Hoeveel bedekken echte percelen? 26.545 Franse percelen gemeten
Bestemmingsregels geven je het wettelijke maximum. Ze vertellen je niet hoe steden en voorsteden er in werkelijkheid uitzien. Om echte cijfers te krijgen heb ik elk kadastraal perceel doorsneden met elk gebouw in vier Franse plaatsen die het hele dichtheidsbereik beslaan: een centraal arrondissement van Parijs, een binnenstedelijke voorstad naast Parijs, een voorstad met vrijstaande woningen en een dorp op het platteland.
| Plaats | Type nederzetting | Bebouwde percelen | Mediaan perceel | Mediaan bebouwingspercentage (middelste helft) | Ca. mediane FSI (middelste helft) | Percelen boven 40% bebouwing | Percelen boven FSI 1,2 |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Paris 11e arrondissement | Dicht stadscentrum | 4.389 | 313 m² | 86% (77% tot 94%) | 4,9 (3,5 tot 6,0) | 98% | 93% |
| Montreuil (Seine-Saint-Denis) | Binnenstedelijke voorstad, grenzend aan Parijs | 11.801 | 232 m² | 49% (33% tot 70%) | 0,92 (0,55 tot 1,58) | 64% | 36% |
| Olivet (Loiret) | Voorstad met vrijstaande woningen | 8.346 | 548 m² | 23% (15% tot 33%) | 0,33 (0,20 tot 0,55) | 17% | 5% |
| Lussac-les-Châteaux (Vienne) | Dorp van ongeveer 2.300 inwoners | 2.009 | 624 m² | 21% (11% tot 47%) | 0,27 (0,13 tot 0,67) | 29% | 10% |

Wat de cijfers laten zien:
- Paris 11e is tot aan de binnenplaatsmuur volgebouwd. Meer dan twee derde (68%) van de bebouwde percelen heeft meer dan 80% van de grond onder gebouwen, en 66% heeft een geschatte FSI boven 4,0. Het 90e percentiel haalt 99,8% bebouwing en een FSI van 6,7. De mediane FSI van 4,9 ligt ruim boven de hoogste oriëntatiewaarde in de Duitse BauNVO (3,0 voor stadskernen en dichte stedelijke zones). Over het bebouwde deel van elk perceel is de mediane verhouding tussen FSI en bebouwing 6,0 bouwlagen.
- Woningen in de voorstad zitten ver onder de standaardgrenzen voor wonen. In Olivet bedekt het mediane bebouwde perceel 23% van zijn kavel van 548 m² en haalt het een geschatte FSI van 0,33, met een mediaan van 1,8 bouwlagen boven de footprint. Slechts 17% van de bebouwde percelen in Olivet overschrijdt een bebouwingsgrens van 40%, en slechts 5% overschrijdt een FSI van 1,2. Die mediaan van 23% over alle percelen komt overeen met de mediaan van 23% die we op kavels met één woning maten in onze gids over de gebouwfootprint.
- Een dorp op het platteland is wijdser gebouwd dan een voorstad. Lussac-les-Châteaux heeft een lagere mediane FSI dan Olivet (0,27 tegen 0,33, met een mediaan van 1,0 bouwlaag boven de footprint door schuren, hokken en woningen van één laag), en toch overschrijdt 29% van de bebouwde percelen 40% bebouwing en komt een tiende boven 83%. Het oude centrum bestaat uit kleine, volledig bebouwde kavels, terwijl een kwart van de bebouwde percelen, tuinen en boerenpercelen, minder dan 11% bebouwd is.

Als je alle bebouwde perceelsgrond bij elkaar optelt in plaats van het mediane perceel te nemen, vallen de oppervlaktegewogen gemiddelden lager uit: 72% bebouwing en FSI 4,1 in Paris 11e, 40% en 1,26 in Montreuil, 18% en 0,31 in Olivet, en 9% en 0,13 in Lussac-les-Châteaux. Grote percelen zoals scholen, parken met een paviljoen, bedrijfsterreinen en boerderijen houden veel open grond over, wat de oppervlaktegewogen verhouding omlaag trekt terwijl de mediaan van de percelen nauwelijks verschuift.
Hoe we dit hebben gemeten
Op 16 november 2026 haalde ik elk kadastraal perceel op uit het Etalab-kadaster (editie van 1 september 2026) en elk gebouw in gebruik uit IGN's BD TOPO (editie van 15 september 2026, via de WFS van de Géoplateforme zonder sleutel), geprojecteerd in Lambert-93 (EPSG:2154). In de vier gemeenten zijn er 40.279 percelen van 20 m² of meer. Ik telde een perceel als bebouwd wanneer ten minste 10 m² gebouwfootprint binnen de grens viel: 97% van de percelen in Paris 11e is bebouwd, 86% in Montreuil, 50% in Olivet en 36% in Lussac-les-Châteaux, samen 26.545 bebouwde percelen. Alleen bebouwde percelen tellen mee in de medianen hierboven.
Het bebouwingspercentage is de geometrische vereniging van alle BD TOPO-gebouwcontouren, afgekapt op het perceel, gedeeld door de perceelsoppervlakte. Dat omvat vrijstaande garages, tuinhuisjes en bijgebouwen, net zoals de Franse emprise au sol dat doet. De geschatte FSI is de som, over elk gebouwdeel binnen het perceel, van zijn footprint vermenigvuldigd met zijn aantal bouwlagen, gedeeld door de perceelsoppervlakte.
Het aantal bouwlagen komt uit het BD TOPO-attribuut nombre_d_etages (afkomstig uit de bestanden van de grondbelasting, die de begane grond meetellen en kelders uitsluiten). Dat veld levert 82% van de bebouwde footprint-oppervlakte in Paris 11e, 65% in Montreuil, 66% in Olivet en 62% in Lussac-les-Châteaux. Waar nombre_d_etages ontbreekt, schatte ik het aantal bouwlagen door de hauteur van het gebouw (hoogte tot de dakgoot) te delen door 3,07 m, de mediane bouwlaaghoogte die we maten op 243.603 gebouwen in onze gids over hoe hoog een bouwlaag is, afgerond op minimaal 1 bouwlaag (17% tot 38% van het bebouwde oppervlak). Waar beide velden leeg waren, nam ik 1 bouwlaag aan (0,2% tot 3% van het bebouwde oppervlak).
Vier beperkingen gelden voor deze cijfers:
- Vier gemeenten laten de spreiding over soorten nederzettingen zien, geen landelijk gemiddelde voor Frankrijk.
- BD TOPO tekent sommige gebouwen over vanaf luchtfoto's langs de dakrand, wat de footprint op de grond licht overschat wanneer een dak over de muren uitsteekt.
- Kadastrale percelen en BD TOPO-gebouwen worden apart bijgehouden, dus muurlijnen en perceelsgrenzen kunnen een paar centimeter verschuiven; waar een gebouw een heel klein perceel vult, wordt het bebouwingspercentage afgekapt op 100%.
- Het vermenigvuldigen van de footprint aan de buitenmuren met het aantal bouwlagen geeft een extern bruto vloeroppervlak. Het trekt geen muurdikte, trappen, garages of zolders met lage plafonds af en laat ondergrondse kelders buiten beschouwing, dus het is een externe fysieke FSI en geen wettelijke Franse surface de plancher.
Zo bereken je de FSI en het bebouwingspercentage voor je eigen perceel
Voor een perceel in Frankrijk haal je alle invoer uit onze gratis tools; elders komen de gebouwcontouren nog steeds uit open data en het perceel uit je lokale kadaster of landmeting.
Haal het perceel en zijn oppervlakte op
Zoek het perceel met de tool voor kadastrale percelen op adres, kadastrale verwijzing of met een klik op de kaart. Je krijgt de geregistreerde oppervlakte en de op de kaart getekende oppervlakte, die vaak een paar procent verschillen, en je exporteert de contour als GeoJSON, KML, DXF of Shapefile.
Haal de gebouwcontouren op
Teken een kader rond het perceel in de tool voor gebouwfootprints en download de polygonen van OpenStreetMap, Microsoft of Google Open Buildings als GeoJSON. Houd elk gebouw binnen het perceel, garage en schuur inbegrepen, en tel hun oppervlakten op, gemeten in een metrisch CRS: die som gedeeld door de perceelsoppervlakte is het bebouwingspercentage.
Haal het aantal bouwlagen op
Klik elk gebouw aan op de gebouwhoogtekaart om de hoogte in meters en het aantal verdiepingen uit IGN BD TOPO (Frankrijk) af te lezen. Heb je alleen een hoogte, deel die dan door ongeveer 3 m (10 ft) per bouwlaag.
Vermenigvuldig, tel op, deel
Vermenigvuldig elke footprint met zijn aantal bouwlagen, tel de gebouwen bij elkaar op en deel door de perceelsoppervlakte: dat is de geschatte FSI. Bereken voor een vergunning het vloeroppervlak opnieuw met de meetlijn en de aftrekposten van je lokale regelgeving.
Voor duizenden percelen doe je het in QGIS: voer Vector > Geoprocessing Tools > Intersection uit tussen de perceellaag en de gebouwlaag in een geprojecteerd CRS, bereken $area en $area * coalesce("nombre_d_etages", 1) op de stukken, tel ze per perceel-ID op met het algoritme Aggregate en deel door de perceelsoppervlakte.
Wij bouwen AI Agent, een QGIS-plugin die QGIS-processing uitvoert vanuit een verzoek in gewone taal, bijvoorbeeld een perceellaag snijden met een gebouwlaag en een bebouwingsveld toevoegen aan elk perceel.
Veelgestelde vragen
Er bestaat geen enkele goede FSI, omdat het getal de dichtheid beschrijft en die van de zone afhangt. In onze meting van 26.545 Franse percelen is de mediane FSI 0,27 in een dorp, 0,33 in een voorstad met vrijstaande woningen, 0,92 in een binnenstedelijke voorstad en 4,9 in het centrum van Parijs. In bestemmingsregels lopen de grenzen van 0,5 in de strengste Japanse laagbouwzones voor wonen tot 13,0 in de dichtste commerciële zones, en het district R10 van New York staat 10,0 toe.
Tel het bruto vloeroppervlak van elke verdieping van elk gebouw op het perceel bij elkaar op en deel dat totaal door de oppervlakte van het perceel. Een gebouw met 3 bouwlagen en 200 m² per verdieping heeft bijvoorbeeld 600 m² bruto vloeroppervlak; op een perceel van 500 m² is de FSI 600 / 500 = 1,2 (of 120%). Om vanuit een bestemmingsgrens terug te rekenen, vermenigvuldig je de toegestane FSI met je perceelsoppervlakte om het maximale vloeroppervlak te vinden dat je mag bouwen.
Het bebouwingspercentage meet alleen de footprint op de begane grond gedeeld door de perceelsoppervlakte, terwijl de FSI alle bouwlagen van het gebouw optelt en door de perceelsoppervlakte deelt. Een gebouw van één bouwlaag dat de helft van het perceel bedekt en een gebouw van twee bouwlagen dat een kwart van het perceel bedekt hebben allebei een FSI van 0,5, maar hun bebouwingspercentages zijn 50% en 25%. Bij een gebouw met identieke verdiepingen is de FSI gedeeld door het bebouwingspercentage gelijk aan het aantal bouwlagen.
Dat hangt af van de lokale regelgeving, dus lees haar definitie van bebouwing of footprint. In Frankrijk is de emprise au sol (artikel R420-1) de verticale projectie van het gebouw met zijn overstekken, dus een balkon of dak op palen telt mee, terwijl vrij uitstekende dakranden en versieringen dat niet doen. In Duitsland eist BauNVO §19(4) dat garages, parkeerplaatsen en hun opritten in een tweede toets worden meegeteld, waarbij ze de basis-GRZ tot 50% mogen overschrijden (tot een plafond van 0,8).
Onder de Duitse Baunutzungsverordnung (BauNVO) is de Grundflächenzahl (GRZ, §19) het maximale bebouwingspercentage en de Geschossflächenzahl (GFZ, §20) de maximale vloeroppervlakte-index over alle volledige bouwlagen (Vollgeschosse). Beide worden als decimaal getal geschreven: in een standaard woonzone (allgemeines Wohngebiet, §17) zijn de oriëntatiewaarden een GRZ van 0,4 (40% van het perceel bebouwd) en een GFZ van 1,2 (vloeroppervlak gelijk aan 120% van de perceelsoppervlakte).
Veel bestemmingsregels, waaronder de New York City Zoning Resolution (§12-10) en de Duitse BauNVO (§20), meten het bruto vloeroppervlak tot de buitenkant van de buitenmuren. De International Building Code (§202) en de Franse surface de plancher (Code de l'urbanisme R111-22) meten daarentegen vanaf de binnenkant van de buitenmuren, en Frankrijk trekt ook trapopeningen, parkeerruimte en oppervlakken met een plafondhoogte van 1,80 m of minder af. Bij een woning van 10 m bij 10 m met muren van 30 cm geven de twee lijnen 100 m² en 88,4 m² per bouwlaag.

Doe het in QGIS door erom te vragen
AI Agent voert de taak uit die je beschrijft, in je eigen QGIS-project. Gratis, geen kaart nodig.
: voer Vector > Geoprocessing Tools > Intersection uit tussen de perceellaag en de gebouwlaag in een geprojecteerd CRS, bereken 

