Wskaźnik intensywności zabudowy i powierzchnia zabudowy: wzory
Opublikowano
Wskaźnik intensywności zabudowy (FAR, od angielskiego floor area ratio) to suma powierzchni całkowitej wszystkich budynków na działce podzielona przez powierzchnię działki, a wskaźnik powierzchni zabudowy (ang. lot coverage, building coverage ratio) to powierzchnia terenu zajęta przez budynki, czyli ich powierzchnia zabudowy, podzielona przez powierzchnię działki. Dwukondygnacyjny dom o powierzchni zabudowy 100 m² na działce o powierzchni 400 m² ma 200 m² powierzchni całkowitej: jego FAR wynosi 0,5, a wskaźnik powierzchni zabudowy 25%.
Obie liczby zmieniają się niezależnie, dlatego plany zagospodarowania ograniczają obie. Niski, szeroki budynek i smukła wieża mogą mieć ten sam FAR, a zostawiać bardzo różną ilość wolnego terenu. Wśród 26 545 zabudowanych działek, które zmierzyłam we Francji, gęsta dzielnica, taka jak 11. dzielnica Paryża, osiąga medianę FAR równą 4,9 przy wskaźniku powierzchni zabudowy 86%, a przedmieście z domami jednorodzinnymi, takie jak Olivet, ma medianę FAR 0,33 i zabudowę 23%.
4,9FAR
mediana w Paris 11e, przy zabudowie 86%
zmierzono 4 389 zabudowanych działek
0,33FAR
mediana w Olivet, przy zabudowie 23%
8 346 działek na przedmieściu
26 545działek
zmierzonych w czterech miejscach we Francji
Kataster + IGN BD TOPO, lis. 2026

Czym jest wskaźnik intensywności zabudowy?
Wskaźnik intensywności zabudowy to powierzchnia całkowita (brutto) wszystkich budynków na działce podzielona przez powierzchnię tej działki:
FAR = powierzchnia całkowita / powierzchnia działki
Jeśli znasz maksymalny FAR dopuszczony przez plan zagospodarowania, pomnóż go przez powierzchnię działki, a otrzymasz maksymalną powierzchnię całkowitą, jaką możesz zbudować:
maksymalna powierzchnia całkowita = FAR × powierzchnia działki
Przepisy zapisują ten sam wskaźnik na trzy sposoby. Większość używa liczby dziesiętnej, na przykład 1,2: tak robią Nowy Jork, niemiecki BauNVO i São Paulo. Japońskie prawo zapisuje go w dziesiątych częściach (12/10), a japońskie mapy zagospodarowania i indonezyjskie przepisy podają procent, więc ten sam wskaźnik wygląda jak 120%. Niektóre przepisy zapisują go jako stosunek, 1,2:1.
Wskaźnik ma też kilka nazw. W Stanach Zjednoczonych mówi się floor area ratio (FAR), w Indiach floor space index (FSI), a w Wielkiej Brytanii, Singapurze i Hongkongu plot ratio.
Czym jest wskaźnik powierzchni zabudowy?
Wskaźnik powierzchni zabudowy (ang. lot coverage, building coverage ratio, BCR, site coverage) to udział działki zajęty przez budynki, patrząc dokładnie z góry:
wskaźnik powierzchni zabudowy = powierzchnia zabudowy / powierzchnia działki
Zwykle zapisuje się go w procentach. Niemcy i São Paulo podają go jako liczbę dziesiętną (0,40 zamiast 40%). Aby znaleźć największą powierzchnię zabudowy, jaką możesz postawić na gruncie, pomnóż dopuszczalny wskaźnik przez powierzchnię działki:
maksymalna powierzchnia zabudowy = wskaźnik powierzchni zabudowy × powierzchnia działki
To, co wlicza się do obrysu budynku (powierzchni zabudowy), zależy od lokalnego prawa. Zewnętrzne ściany głównego budynku liczą się zawsze. Poza nimi przepisy się różnią, a dwa przykłady pokazują, jak bardzo:
- We Francji artykuł R420-1 kodeksu urbanistycznego definiuje emprise au sol jako rzut pionowy bryły budynku, ze wszystkimi wysunięciami i wspornikami, po czym odejmuje ozdoby elewacji, zadaszenia (marquises) i okapy dachu, które nie są podparte słupami ani wspornikami.
- W Niemczech BauNVO §19(4) dolicza do sprawdzenia powierzchni zabudowy garaże, miejsca postojowe wraz z dojazdami, obiekty pomocnicze i obiekty podziemne, ale pozwala im podnieść zabudowę ponad wartość z planu, do pewnej granicy (szczegóły niżej).
Kiedy rysujesz plan zagospodarowania działki do pozwolenia, policz wskaźnik według definicji przepisu, który będzie go sprawdzał.
Czym jest powierzchnia całkowita?
Powierzchnia całkowita (brutto, ang. gross floor area, GFA) to suma poziomych powierzchni wszystkich kondygnacji budynku. To licznik we wzorze na FAR.
Powierzchnia działki wynika z pomiaru granic, natomiast powierzchnia całkowita zmienia się zależnie od tego, gdzie przepis przykłada miarę i które pomieszczenia odlicza. Ten sam budynek ma inną powierzchnię całkowitą według każdej z tych reguł:
| Przepis lub norma | Gdzie przykłada się miarę | Co się odlicza |
|---|---|---|
| New York City Zoning Resolution §12-10 | Zewnętrzna powierzchnia ścian zewnętrznych | Pomieszczenia, które definicja z §12-10 wymienia jako wyłączone |
| International Building Code (IBC 2024) §202 | Wewnętrzny obrys ścian zewnętrznych | Nic: korytarze, schody, schowki, ściany wewnętrzne i słupy zostają (stosowane do obliczania liczby osób, nie do zagospodarowania) |
| Niemcy, BauNVO §20(3) (Geschossfläche) | Wymiary zewnętrzne budynku | Liczą się tylko kondygnacje pełne (Vollgeschosse), chyba że miejscowy plan dodaje inne |
| Francja, Code de l'urbanisme R111-22 (surface de plancher) | Wewnętrzna powierzchnia elewacji, na kondygnacjach zamkniętych i zadaszonych | Osiem odliczeń, między innymi otwory klatek schodowych i wind, powierzchnie o wysokości 1,80 m lub mniejszej oraz miejsca postojowe |
Sama linia pomiaru zmienia wynik. Dom 10 m na 10 m ze ścianami zewnętrznymi grubości 30 cm ma 100 m² na kondygnację mierzone na zewnątrz i 9,4 × 9,4 = 88,4 m² mierzone od wewnątrz, czyli o 12% mniej, jeszcze przed jakimkolwiek odliczeniem. Sprawdź, której linii używa Twoja tabela zagospodarowania, zanim podzielisz przez powierzchnię działki.
FAR a wskaźnik powierzchni zabudowy: przykład krok po kroku
Weź prostokątną działkę 20 m na 25 m. Jej powierzchnia to 500 m² (5 382 sq ft). Projektujesz trzykondygnacyjny budynek o prostokątnej powierzchni zabudowy 200 m², ułożonej równo na wszystkich trzech kondygnacjach.
- Powierzchnia całkowita:
200 m² × 3 kondygnacje = 600 m² - Wskaźnik powierzchni zabudowy:
200 m² / 500 m² = 0,40, czyli 40% - Wskaźnik intensywności zabudowy:
600 m² / 500 m² =1,2 (lub 120%)
Jeśli budynek ma identyczne kondygnacje, podzielenie FAR przez wskaźnik powierzchni zabudowy daje liczbę kondygnacji:
liczba kondygnacji = FAR / wskaźnik powierzchni zabudowy
Tutaj 1,2 / 0,40 = 3 kondygnacje. Jeśli zostawisz tę samą działkę 500 m² i ograniczysz FAR do 1,0 (500 m² powierzchni całkowitej), zmiana wskaźnika powierzchni zabudowy wymusza proporcjonalną zmianę wysokości budynku:
| Wariant na działce 500 m² | Powierzchnia zabudowy | Wskaźnik powierzchni zabudowy | Kondygnacje | Powierzchnia całkowita | FAR |
|---|---|---|---|---|---|
| Niski i szeroki | 250 m² | 50% | 2 | 500 m² | 1,0 |
| Średni | 125 m² | 25% | 4 | 500 m² | 1,0 |
| Smukła wieża | 50 m² | 10% | 10 | 500 m² | 1,0 |
Teraz sprawdź trzykondygnacyjny budynek o powierzchni 600 m² (zabudowa 40%, FAR 1,2) według dwóch rzeczywistych przepisów:
- W niemieckiej strefie mieszkaniowej (reines lub allgemeines Wohngebiet) krajowe wartości orientacyjne to maksymalna zabudowa (GRZ) 0,4 i maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy (GFZ) 1,2. Budynek leży dokładnie na obu granicach i przechodzi.
- W japońskiej strefie niskiej zabudowy mieszkaniowej (第一種低層住居専用地域), gdzie plan miasta wybrał limit zabudowy 50% (建ぺい率) i limit powierzchni całkowitej 100% (容積率), powierzchnia zabudowy 40% spełnia wymóg. Powierzchnia całkowita go nie spełnia: 100% działki 500 m² to 500 m², więc budynek 600 m² jest o 100 m² za duży. Trzeba by zmniejszyć jedną kondygnację do 100 m² albo zejść do dwóch kondygnacji po 250 m².
Jak kraje nazywają i ograniczają FAR i wskaźnik powierzchni zabudowy
Każdy system planowania kontroluje te dwa wskaźniki, pod własnymi skrótami i w ramach własnych przepisów.
| Kraj | Termin dla zabudowy | Termin dla FAR | Gdzie leży przepis | Przykładowe wartości prawne |
|---|---|---|---|---|
| Japonia | 建ぺい率 (建蔽率) = 建築面積 / 敷地面積 | 容積率 = 延べ面積 / 敷地面積 | Building Standards Act Art. 53 i Art. 52; wartości wybiera dla każdej strefy plan miasta | 建ぺい率 od 30% do 60% w strefach niskiej zabudowy mieszkaniowej, 80% w komercyjnych; 容積率 od 50% do 200% w niskiej zabudowie mieszkaniowej, do 1 300% w komercyjnych |
| Niemcy | Grundflächenzahl (GRZ) | Geschossflächenzahl (GFZ) | Baunutzungsverordnung (BauNVO) §19, §20, wartości w §17; ustala je każdy Bebauungsplan | Allgemeines Wohngebiet GRZ 0,4 / GFZ 1,2; Mischgebiet 0,6 / 1,2; urbanes Gebiet 0,8 / 3,0; Kerngebiet 1,0 / 3,0; Gewerbegebiet 0,8 / 2,4 |
| Brazylia | Taxa de ocupação (TO) | Coeficiente de aproveitamento (CA) | Estatuto da Cidade (Lei 10.257/2001) art. 28; plano diretor i prawo zagospodarowania każdego miasta | São Paulo: podstawowy CA 1,0 w całym mieście, maksymalny CA 4,0 wzdłuż osi transportu (ZEU); TO w ZEU 0,85 na działkach do 500 m², 0,70 na większych |
| Francja | Coefficient d'emprise au sol (CES), od emprise au sol | COS (coefficient d'occupation des sols), zniesiony w 2014 r.; powierzchnią całkowitą jest surface de plancher | Code de l'urbanisme R420-1, R111-22, R151-39; loi ALUR 2014 art. 157 | Każdy plan local d'urbanisme (PLU) ustala własny CES dla strefy; brak wartości krajowej |
| Stany Zjednoczone | Lot coverage | Floor area ratio (FAR) | Przepisy zagospodarowania każdego miasta; NYC Zoning Resolution §12-10 definiuje oba | Nowy Jork, strefa R10: maks. FAR 10,0 (12,0 przy mieszkaniach przystępnych cenowo lub dla seniorów); od R6 do R12 maks. zabudowa mieszkaniowa 80% na działkach wewnętrznych, 100% na narożnych |
| Indonezja | Koefisien dasar bangunan (KDB) | Koefisien lantai bangunan (KLB) | Peraturan Pemerintah 16/2021, Pasal 1; wartości ustalane lokalnie w RDTR / KRK | Wyrażone w procentach; ustala je każdy lokalny plan zagospodarowania, brak wartości krajowej |
Japonia: 建ぺい率 i 容積率
Zgodnie z Building Standards Act (建築基準法) plan miasta wybiera zabudowę i FAR każdej strefy z menu, które ustawa zapisuje w dziesiątych częściach; mapy zagospodarowania pokazują je w procentach. Powierzchnia całkowita (延べ面積, potocznie 延床面積) jest zdefiniowana w artykule 2(1)(iv) rozporządzenia wykonawczego (建築基準法施行令) jako suma powierzchni wszystkich kondygnacji budynku, a to samo rozporządzenie wyłącza parkingi i niektóre podobne przestrzenie przy sprawdzaniu 容積率.
Artykuł 52(1) określa opcje dla 容積率 (FAR):
- Strefy niskiej zabudowy mieszkaniowej (第一種・第二種低層住居専用地域, 田園住居地域): 50%, 60%, 80%, 100%, 150% lub 200% (od 5/10 do 20/10).
- Strefy mieszkaniowe średniej wysokości i standardowe, handlowo-usługowe lokalne i quasi-przemysłowe: od 100% do 500% (od 10/10 do 50/10).
- Strefy komercyjne (商業地域): od 200% do 1 300% (od 20/10 do 130/10).
- Strefy przemysłowe: od 100% do 400% (od 10/10 do 40/10).
Artykuł 52(2) dodaje drugi limit, gdy droga dojazdowa ma mniej niż 12 m: szerokość drogi w metrach mnoży się przez 4/10 w strefach mieszkaniowych i przez 6/10 w pozostałych (organ może zmienić te współczynniki w wyznaczonych obszarach), a obowiązuje surowszy z limitów: strefowy 容積率 lub wynikający z szerokości drogi. Na drodze 4 m w strefie niskiej zabudowy mieszkaniowej 4 × 4/10 = 160%; jeśli mapa stref podaje 100%, Twój limit to 100%, a jeśli mapa podaje 200%, wąska droga obniża go do 160%.
Artykuł 53(1) ustala 建ぺい率 (wskaźnik powierzchni zabudowy) na 30%, 40%, 50% lub 60% w strefach niskiej i średniej zabudowy mieszkaniowej, 50%, 60% lub 80% w pozostałych strefach mieszkaniowych, 60% lub 80% w strefach handlowo-usługowych lokalnych i 80% w strefach komercyjnych. Zgodnie z artykułem 53(3) działka dostaje 10 punktów więcej za wyznaczoną działkę narożną, 10 więcej za budynek ognioodporny w strefie przeciwpożarowej albo 20 więcej, gdy spełnione są oba warunki. Zgodnie z artykułem 53(6) budynek ognioodporny w strefie przeciwpożarowej wewnątrz strefy komercyjnej nie ma żadnego limitu zabudowy.
Niemcy: Grundflächenzahl (GRZ) i Geschossflächenzahl (GFZ)
Federalne niemieckie rozporządzenie o sposobie użytkowania gruntów, Baunutzungsverordnung (BauNVO), definiuje Grundflächenzahl w §19, a Geschossflächenzahl w §20. Oba wskaźniki to liczby dziesiętne: GRZ równe 0,4 dopuszcza 0,4 m² powierzchni zabudowy na każdy metr kwadratowy działki.
Zgodnie z §19(4) do sprawdzenia GRZ wlicza się także garaże, miejsca postojowe wraz z dojazdami (Zufahrten), obiekty pomocnicze i obiekty podziemne. Te powierzchnie mogą podnieść łączną zabudowę do 50% powyżej podstawowego GRZ (na przykład z 0,4 do 0,6), z twardym limitem 0,8, chyba że miejscowy plan zagospodarowania (Bebauungsplan) ustala inną regułę.
Od uchwalenia w 2021 r. ustawy Baulandmobilisierungsgesetz tabela w §17 BauNVO podaje wartości orientacyjne (Orientierungswerte) górnych granic, a nie sztywne limity:
| Typ strefy w §17 BauNVO | GRZ (wskaźnik powierzchni zabudowy) | GFZ (wskaźnik intensywności zabudowy) |
|---|---|---|
| Kleinsiedlungsgebiet (WS, obszar małych osiedli) | 0,2 | 0,4 |
| Reines i allgemeines Wohngebiet (WR, WA, mieszkaniowe) | 0,4 | 1,2 |
| Besonderes Wohngebiet (WB, mieszkaniowe specjalne) | 0,6 | 1,6 |
| Dorfgebiet i Mischgebiet (MD, MI, wiejskie i mieszane) | 0,6 | 1,2 |
| Urbanes Gebiet (MU, gęsta zabudowa miejska mieszana) | 0,8 | 3,0 |
| Kerngebiet (MK, centrum miasta) | 1,0 | 3,0 |
| Gewerbegebiet i Industriegebiet (GE, GI, komercyjne i przemysłowe) | 0,8 | 2,4 |
Brazylia: taxa de ocupação (TO) i coeficiente de aproveitamento (CA)
Brazylijski federalny Statut Miast (Lei 10.257/2001, artykuł 28) definiuje coeficiente de aproveitamento jako stosunek dopuszczalnej powierzchni całkowitej do powierzchni działki i dzieli go na współczynnik podstawowy (bezpłatny dla każdego właściciela gruntu) oraz współczynnik maksymalny, który deweloperzy mogą osiągnąć, płacąc miastu opłatę zwaną outorga onerosa do direito de construir.
W São Paulo artykuł 116 Strategicznego Planu Generalnego (Lei 16.050/2014) ustala podstawowy CA na 1,0 w całym mieście i podnosi maksymalny CA do 4,0 wzdłuż miejskich korytarzy transportowych (Eixos de Estruturação da Transformação Urbana). W prawie o użytkowaniu gruntów (Lei 16.402/2016, Quadro 3) te strefy transportowe (ZEU) mają minimalny CA 0,5, podstawowy CA 1,0 i maksymalny CA 4,0, w parze z maksymalną taxa de ocupação (TO) 0,85 dla działek do 500 m² i 0,70 dla działek 500 m² lub większych.
Francja: emprise au sol, surface de plancher i zniesiony COS
Francuskie plany zagospodarowania (plans locaux d'urbanisme, PLU) dawniej ograniczały powierzchnię całkowitą wskaźnikiem zwanym coefficient d'occupation des sols (COS). Artykuł 157 ustawy ALUR z 24 marca 2014 r. przepisał artykuł kodeksu urbanistycznego wymieniający, co może regulować PLU, i pominął COS, razem z minimalną wielkością działki.
Dziś francuski PLU nie może wprost ustalić maksymalnego FAR. Zamiast tego, na mocy artykułu R151-39 Code de l'urbanisme, PLU może ustalić maksymalną emprise au sol (zdefiniowaną w R420-1) i maksymalną wysokość oraz rozmieszcza budynki regułami odsunięcia od granic. Razem te reguły wyznaczają niejawny pułap FAR. Powierzchnia całkowita nadal ma znaczenie: wnioski o pozwolenie podają surface de plancher zdefiniowaną w artykule R111-22.
Stany Zjednoczone: lokalne przepisy zagospodarowania
Stany Zjednoczone nie mają krajowej tabeli FAR; każda gmina definiuje oba wskaźniki w swoim rozporządzeniu o zagospodarowaniu. W Nowym Jorku Zoning Resolution §12-10 definiuje powierzchnię całkowitą do zewnętrznej powierzchni ścian zewnętrznych, a zabudowę jako udział działki zagospodarowania zajęty przez budynki, patrząc bezpośrednio z góry. W gęstej strefie mieszkaniowej, takiej jak R10, §23-22 ustala maksymalny FAR mieszkaniowy 10,0, rosnący do 12,0 dla kwalifikujących się mieszkań przystępnych cenowo lub dla seniorów, a §23-362 ogranicza zabudowę mieszkaniową w strefach od R6 do R12 do 80% na działkach wewnętrznych lub przelotowych i 100% na działkach narożnych.
Indonezja: KDB i KLB
W Indonezji rozporządzenie rządowe PP 16/2021 (Pasal 1, punkty 12 i 14) ujednolica oba wskaźniki jako procenty: koefisien dasar bangunan (KDB) to procentowy limit porównujący łączną powierzchnię parteru z powierzchnią działki, a koefisien lantai bangunan (KLB) to procentowy limit porównujący łączną powierzchnię wszystkich kondygnacji z powierzchnią działki. Limity liczbowe ustala się lokalnie, w szczegółowym planie zagospodarowania (Rencana Detail Tata Ruang, RDTR), i podaje dla każdej działki w informacji o planie miasta (Keterangan Rencana Kota, KRK).
Jak bardzo pokryte są rzeczywiste działki? 26 545 zmierzonych działek we Francji
Przepisy podają prawny maksimum. Nie mówią, jak miasta i przedmieścia wyglądają w rzeczywistości. Aby uzyskać prawdziwe liczby, przecięłam każdą działkę ewidencyjną z każdym budynkiem w czterech miejscach we Francji, które obejmują cały zakres gęstości: centralna dzielnica Paryża, wewnętrzne przedmieście przylegające do Paryża, przedmieście z domami jednorodzinnymi i wiejska wieś.
| Miejsce | Typ zabudowy | Działki zabudowane | Mediana działki | Mediana wskaźnika powierzchni zabudowy (środkowa połowa) | Mediana przybliżonego FAR (środkowa połowa) | Działki z zabudową powyżej 40% | Działki z FAR powyżej 1,2 |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Paris, 11. dzielnica | Gęste centrum miasta | 4 389 | 313 m² | 86% (77% do 94%) | 4,9 (3,5 do 6,0) | 98% | 93% |
| Montreuil (Seine-Saint-Denis) | Wewnętrzne przedmieście, graniczące z Paryżem | 11 801 | 232 m² | 49% (33% do 70%) | 0,92 (0,55 do 1,58) | 64% | 36% |
| Olivet (Loiret) | Przedmieście z domami jednorodzinnymi | 8 346 | 548 m² | 23% (15% do 33%) | 0,33 (0,20 do 0,55) | 17% | 5% |
| Lussac-les-Châteaux (Vienne) | Wieś, około 2 300 mieszkańców | 2 009 | 624 m² | 21% (11% do 47%) | 0,27 (0,13 do 0,67) | 29% | 10% |

Co pokazują liczby:
- Paris 11e jest zabudowane aż do ściany podwórza. Ponad dwie trzecie (68%) jego zabudowanych działek ma ponad 80% gruntu pokrytego budynkami, a 66% ma przybliżony FAR powyżej 4,0. 90. percentyl sięga 99,8% zabudowy i FAR 6,7. Mediana FAR równa 4,9 leży wyraźnie powyżej najwyższej wartości orientacyjnej w niemieckim BauNVO (3,0 dla centrów miast i gęstych stref miejskich). Na zabudowanej części każdej działki mediana stosunku FAR do zabudowy to 6,0 kondygnacji.
- Domy na przedmieściach leżą daleko poniżej standardowych limitów dla zabudowy mieszkaniowej. W Olivet mediana zabudowanej działki pokrywa 23% swojej powierzchni 548 m² i osiąga przybliżony FAR 0,33, przy medianie 1,8 kondygnacji nad powierzchnią zabudowy. Tylko 17% zabudowanych działek w Olivet przekracza limit zabudowy 40%, a tylko 5% przekracza FAR 1,2. Ta mediana 23% dla wszystkich działek zgadza się z medianą 23%, którą zmierzyliśmy na działkach z jednym domem w naszym przewodniku o obrysie budynku.
- Wiejska wieś rozlewa się szerzej niż przedmieście. Lussac-les-Châteaux ma niższy medianowy FAR niż Olivet (0,27 wobec 0,33, przy medianie 1,0 kondygnacji nad powierzchnią zabudowy z powodu stodół, szop i domów jednokondygnacyjnych), a jednak 29% jego zabudowanych działek przekracza 40% zabudowy, a jedna dziesiąta przekracza 83%. Jego stare centrum skupia małe, w pełni zabudowane działki, podczas gdy jedna czwarta zabudowanych działek, ogrody i pola gospodarstw, jest pokryta w mniej niż 11%.

Jeśli zsumujesz cały grunt zabudowanych działek zamiast brać medianę działki, średnie ważone powierzchnią wychodzą niższe: zabudowa 72% i FAR 4,1 w Paris 11e, 40% i 1,26 w Montreuil, 18% i 0,31 w Olivet oraz 9% i 0,13 w Lussac-les-Châteaux. Duże działki, takie jak szkoły, parki z pawilonem, place przemysłowe i gospodarstwa, zachowują dużo wolnego terenu, co obniża średnią ważoną powierzchnią, a prawie nie rusza mediany działek.
Jak to zmierzyliśmy
16 listopada 2026 r. pobrałam wszystkie działki ewidencyjne z katastru Etalab (wydanie z 1 września 2026 r.) i wszystkie budynki w użytkowaniu z BD TOPO IGN (wydanie z 15 września 2026 r., przez bezkluczowy WFS Géoplateforme), przeliczone do układu Lambert-93 (EPSG:2154). W czterech gminach jest 40 279 działek o powierzchni 20 m² lub większej. Działkę uznałam za zabudowaną, gdy co najmniej 10 m² obrysu budynku mieściło się w jej granicy: 97% działek w Paris 11e jest zabudowanych, 86% w Montreuil, 50% w Olivet i 36% w Lussac-les-Châteaux, co daje łącznie 26 545 zabudowanych działek. Do powyższych median weszły tylko działki zabudowane.
Wskaźnik powierzchni zabudowy to geometryczna suma wszystkich obrysów budynków z BD TOPO przyciętych do działki, podzielona przez powierzchnię działki. Obejmuje to wolnostojące garaże, altany ogrodowe i dobudówki, tak samo jak francuska emprise au sol. Przybliżony FAR to suma, po wszystkich fragmentach budynków wewnątrz działki, powierzchni zabudowy pomnożonej przez liczbę kondygnacji, podzielona przez powierzchnię działki.
Liczba kondygnacji pochodzi z atrybutu nombre_d_etages w BD TOPO (wziętego z plików podatku od nieruchomości, które liczą parter i pomijają piwnice). To pole dostarcza 82% zabudowanej powierzchni w Paris 11e, 65% w Montreuil, 66% w Olivet i 62% w Lussac-les-Châteaux. Tam, gdzie brakowało nombre_d_etages, oszacowałam kondygnacje, dzieląc hauteur budynku (wysokość do rynny dachu) przez 3,07 m, medianę wysokości kondygnacji zmierzoną na 243 603 budynkach w naszym przewodniku o tym, jak wysoka jest kondygnacja, zaokrągloną do co najmniej 1 kondygnacji (od 17% do 38% zabudowanej powierzchni). Gdy oba pola były puste, przyjęłam 1 kondygnację (od 0,2% do 3% zabudowanej powierzchni).
Do tych liczb stosują się cztery ograniczenia:
- Cztery gminy pokazują rozpiętość między typami zabudowy, a nie krajową średnią dla Francji.
- BD TOPO odrysowuje niektóre budynki ze zdjęć lotniczych po krawędzi dachu, co lekko zawyża powierzchnię zabudowy, gdy dach wystaje poza ściany.
- Działki katastralne i budynki BD TOPO są prowadzone osobno, więc linie ścian i granice działek mogą się różnić o kilka centymetrów; tam, gdzie budynek wypełnia całą maleńką działkę, zabudowa jest ograniczona do 100%.
- Pomnożenie zewnętrznej powierzchni zabudowy przez liczbę kondygnacji daje zewnętrzną powierzchnię całkowitą. Nie odlicza grubości ścian, schodów, garaży ani poddaszy o niskim suficie i pomija podziemne piwnice, więc jest to zewnętrzny fizyczny FAR, a nie prawna francuska surface de plancher.
Jak obliczyć FAR i wskaźnik powierzchni zabudowy dla własnej działki
Dla działki we Francji wszystkie dane wejściowe możesz uzyskać z naszych bezpłatnych narzędzi; w innych krajach obrysy budynków nadal pochodzą z otwartych danych, a działka z lokalnego katastru lub pomiaru.
Pobierz działkę i jej powierzchnię
Znajdź działkę w narzędziu do działek ewidencyjnych po adresie, numerze ewidencyjnym lub kliknięciu na mapie. Narzędzie podaje powierzchnię zapisaną w ewidencji i powierzchnię narysowaną na planie, które często różnią się o kilka procent, i eksportuje obrys jako GeoJSON, KML, DXF lub Shapefile.
Pobierz obrysy budynków
Narysuj ramkę wokół działki w narzędziu do obrysów budynków i pobierz poligony z OpenStreetMap, Microsoft lub Google Open Buildings jako GeoJSON. Zachowaj każdy budynek wewnątrz działki, razem z garażem i szopą, i zsumuj ich powierzchnie zmierzone w metrycznym układzie współrzędnych: ta suma podzielona przez powierzchnię działki to wskaźnik powierzchni zabudowy.
Ustal liczbę kondygnacji
Kliknij każdy budynek na mapie wysokości budynków, aby odczytać jego wysokość w metrach i liczbę kondygnacji z IGN BD TOPO (Francja). Mając tylko wysokość, podziel ją przez około 3 m (10 ft) na kondygnację.
Pomnóż, dodaj, podziel
Pomnóż każdą powierzchnię zabudowy przez liczbę kondygnacji, dodaj budynki do siebie i podziel przez powierzchnię działki: to przybliżony FAR. Przy pozwoleniu przelicz powierzchnię całkowitą według linii pomiaru i odliczeń lokalnego przepisu.
Przy tysiącach działek zrób to w QGIS: uruchom Vector > Geoprocessing Tools > Intersection między warstwą działek a warstwą budynków w rzutowanym układzie współrzędnych, oblicz $area i $area * coalesce("nombre_d_etages", 1) na powstałych fragmentach, zsumuj je dla każdego identyfikatora działki algorytmem Aggregate i podziel przez powierzchnię działki.
Tworzymy AI Agent, wtyczkę QGIS, która wykonuje przetwarzanie QGIS na podstawie prośby w zwykłym języku, na przykład przecięcie warstwy działek z warstwą budynków i dodanie pola zabudowy do każdej działki.
Pytania, które zadają ludzie
Nie ma jednego dobrego wskaźnika intensywności zabudowy, bo ta liczba opisuje gęstość, która zależy od strefy. W naszym pomiarze 26 545 działek we Francji mediana FAR wynosi 0,27 na wsi, 0,33 na przedmieściu z domami jednorodzinnymi, 0,92 na wewnętrznym przedmieściu i 4,9 w centrum Paryża. W przepisach limity sięgają od 0,5 w najsurowszych japońskich strefach niskiej zabudowy mieszkaniowej do 13,0 w najgęstszych strefach komercyjnych, a strefa R10 w Nowym Jorku dopuszcza 10,0.
Zsumuj powierzchnię całkowitą wszystkich kondygnacji wszystkich budynków na działce, a następnie podziel tę sumę przez powierzchnię działki. Na przykład budynek 3-kondygnacyjny z 200 m² na każdej kondygnacji ma 600 m² powierzchni całkowitej; na działce 500 m² jego wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 600 / 500 = 1,2 (lub 120%). Aby policzyć od drugiej strony, pomnóż dopuszczalny FAR przez powierzchnię działki, a otrzymasz maksymalną powierzchnię całkowitą, jaką możesz zbudować.
Wskaźnik powierzchni zabudowy mierzy tylko powierzchnię zabudowy na gruncie podzieloną przez powierzchnię działki, a wskaźnik intensywności zabudowy sumuje wszystkie kondygnacje budynku i dzieli przez powierzchnię działki. Budynek jednokondygnacyjny zajmujący połowę działki i budynek dwukondygnacyjny zajmujący jedną czwartą działki mają FAR 0,5, ale ich wskaźniki powierzchni zabudowy to 50% i 25%. Dla budynku o identycznych kondygnacjach FAR podzielony przez wskaźnik powierzchni zabudowy daje liczbę kondygnacji.
Zależy to od lokalnego przepisu, więc przeczytaj jego definicję zabudowy lub obrysu. We Francji emprise au sol (artykuł R420-1) to rzut pionowy budynku z jego wysunięciami, więc balkon lub dach podparty słupami się liczy, a niepodparte okapy dachu i ozdoby nie. W Niemczech BauNVO §19(4) wymaga wliczenia garaży, miejsc postojowych i ich dojazdów w drugim sprawdzeniu, pozwalając im przekroczyć podstawowe GRZ nawet o 50% (do pułapu 0,8).
Według niemieckiego Baunutzungsverordnung (BauNVO) Grundflächenzahl (GRZ, §19) to maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy, a Geschossflächenzahl (GFZ, §20) to maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy dla wszystkich pełnych kondygnacji (Vollgeschosse). Oba zapisuje się jako liczby dziesiętne: w standardowej strefie mieszkaniowej (allgemeines Wohngebiet, §17) wartości orientacyjne to GRZ 0,4 (40% działki zabudowane) i GFZ 1,2 (powierzchnia całkowita równa 120% powierzchni działki).
Wiele przepisów, w tym New York City Zoning Resolution (§12-10) i niemiecki BauNVO (§20), mierzy powierzchnię całkowitą do zewnętrznej powierzchni ścian zewnętrznych. Natomiast International Building Code (§202) i francuska surface de plancher (Code de l'urbanisme R111-22) mierzą od wewnętrznej powierzchni ścian zewnętrznych, a Francja odlicza też otwory schodowe, parkingi i powierzchnie o wysokości 1,80 m lub mniejszej. Dla domu 10 m na 10 m ze ścianami 30 cm obie linie dają 100 m² i 88,4 m² na kondygnację.

Zrób to w QGIS, po prostu o to prosząc
AI Agent wykonuje zadanie, które opiszesz, w Twoim własnym projekcie QGIS. Za darmo, bez karty.
: uruchom Vector > Geoprocessing Tools > Intersection między warstwą działek a warstwą budynków w rzutowanym układzie współrzędnych, oblicz 

